Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Zurückweisungf -, -en
1) адмо́ва, адхіле́нне, адво́д
2) адбіццё, адпо́р
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
abdykacja
ж. адрачэнне (адмова) ад трона, ад улады (добраахвотная); адстаўка
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
wypowiedzenie
н.
1. выказванне;
2. заява; аб’яўленне;
3. звальненне; адмова
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
disclaimer
[dɪsˈkleɪmər]
n.
1) адмо́ваf., адмаўле́ньне, зрачэ́ньне n.
2) той, хто адмаўля́ецца або́ зрака́ецца
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
rebuff
[rɪˈbʌf]1.
n.
адпо́р -у m., рэ́зкая адмо́ва
2.
v.t.
даць адпо́р, рэ́зка адмо́віць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
default[dɪˈfɔ:lt,ˈdi:fɔ:lt]n. невыкана́нне абавя́зкаў; адмо́ва ад упла́ты до́ўгу
♦
by default па прычы́не няя́ўкі;
in default of smth.fml па прычы́не адсу́тнасці чаго́-н.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
odmowa
odmow|a
ж.адмова;
spotkać się z ~ą — атрымаць адмову
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
А́НГЛА-БУ́РСКАЯ ВАЙНА́ 1899—1902,
захопніцкая вайна Англіі супраць бурскіх рэспублік Паўд. Афрыкі Трансвааль і Аранжавая. Англія імкнулася захапіць землі, багатыя золатам і алмазамі, забяспечыць брыт. панаванне на вялізнай тэр. ад Каіра да Кейптаўна. Падставай да вайны з’явілася адмова прэзідэнта Трансвааля даць выбарчыя правы англ. каланістам. 11.10.1899 пачаліся ваен. дзеянні, на пачатку якіх буры атрымалі некалькі перамог. Аднак вял. перавага ў жывой сіле і тэхніцы дазволіла англічанам у 1900 акупіраваць рэспублікі. Буры разгарнулі партыз. барацьбу, але, не атрымаўшы чаканай дыпламат. дапамогі з боку Германіі, Францыі і Расіі, спынілі супраціўленне. Паводле мірнага дагавора 31.5.1902 Аранжавая і Трансвааль далучаны да Брыт. імперыі і сталі англ. калоніямі. У 1910 іх тэр. ўвайшлі ў англ. дамініён Паўднёва-Афрыканскі Саюз.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ЕЗУІ́ЦКАЕ ВЫХАВА́ННЕ,
сістэма выхавання, распрацаваная ордэнам езуітаў. Яе прынцыпы і методыка выкладзены ў спец. школьным статуце «Ratio atque institutio studiorum Societatis Jesu» («План і арганізацыя заняткаў у грамадстве Icyca»), зацверджаным y 1599. Адна з характэрных рыс Е.в. — адмова ад суровай дысцыпліны, якая існавала ў сярэдніх і вышэйшых школах сярэдневякоўя. Аднак езуітамі была распрацавана сістэма пакаранняў, якая прыніжала чалавечую годнасць вучняў (каўпак з аслінымі вушамі, ганебная лава і інш.) і сістэма ўзнагарод (пачэснае месца ў класе, адзнакі і г.д.). Настаўнікі-езуіты імкнуліся кантраляваць кірунак думак навучэнцаў, вялі за імі пастаянны нагляд. Е.в. было накіравана на падрыхтоўку вучняў да служэння каталіцкай царкве, аўтарытэту папы рымскага, вышэйшых царк. іерархаў (гл. таксама Езуіцкія навучальныя ўстановы, Калегіум).