riding

[ˈraɪdɪŋ]

1.

n.

1) язда́ f.

2) даро́жка для язды́ (ко́нна, ро́варам)

2.

adj.

які́ е́зьдзіць, падаро́жнічае

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

sixfold

[ˈsɪksfoʊld]

1.

adj.

1) шасьціразо́вы

2) які́ ма́е шэсьць ча́стак

2.

adv.

у шэсьць разо́ў больш, шасьціразо́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

sleeping

[ˈsli:pɪŋ]

1.

n.

спаньнё n.

2.

adj.

1) які́ сьпіць

2) спа́льны

a sleeping car — спа́льны ваго́н

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

twofold

[ˈtu:foʊld]

1.

adj.

1) двайны́, падво́йны; падво́ены

2) які́ склада́ецца зь дзьвюх ча́стак

2.

adv.

падво́йна, удвая́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

undue

[ʌnˈdu:]

adj.

1) які́ не пасу́е; неадпаве́дны, ненале́жны

undue influence — непажада́ны ўплы́ў

2) беспадста́ўны, неправаме́рны

3) празьме́рны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

upright

[ˈʌpraɪt]

1.

adj.

1) які́ стаі́ць про́ста ўве́рх; про́сты

2) до́бры, сумле́нны

2.

adv.

стаўма́, старчма́, старчако́м

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

vibratory

[ˈvaɪbrətɔri]

adj.

1) які́ вібру́е або́ выкліка́е вібра́цыю

2) здо́льны вібрава́ць

3) вібрацы́йны

vibratory motion — вібрацы́йны рух

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Ветачок, ветак ’маладзік’ (гродз., вілен., Нас.). Дэмінутыў ад ве́тах (гл.), які прыводзіць да семантычных зрухаў: ’месяц на зыходзе’ → ’маладзік’. Народная этымалогія памылкова звязвае гэта слова з ветка ’галінка’; тое ж і ў Нас., які ўзводзіць яго да вѣтвъ.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

*Пры́бач, пры́боч ’збоку’ (ТС). Лексікалізацыя прыназоўнікава-склонавага спалучэння пры бо́ку/баку́. Сюды ж прыметнік прыбо́чны ’які знаходзіцца заўсёды пры баку, пры поясе; які знаходзіцца неадлучна пры якой-небудзь асобе’ (Нас.). Параўн. рус. дыял. при́бочи ’збоку’, укр. при́бочний ’бакавы’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

АРАГРА́ФІЯ (ад грэч. oros гара + ...графія),

раздзел геамарфалогіі, які вывучае ўзаемнае размяшчэнне хрыбтоў, узвышшаў, рачных далін, катлавін і інш. формаў рэльефу, займаецца таксама іх класіфікацыяй па знешніх прыкметах (памеры, вышыня, напрамак) незалежна ад паходжання.

т. 1, с. 450

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)