ажыта́цыя, ‑і, ж.

Уст. Узбуджаны стан, моцнае хваляванне.

[Фр. agitation.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аняме́нне, ‑я, н.

Стан паводле знач. дзеясл. анямець.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аняме́чанне, ‑я, н.

Стан паводле знач. дзеясл. анямечыцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апусто́шанне, ‑я, н.

Стан паводле знач. дзеясл. апустошыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апярэ́джанне, ‑я, н.

Стан паводле знач. дзеясл. апярэдзіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

арагаве́нне, ‑я, н.

Стан паводле знач. дзеясл. арагавець.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абязлю́дзенне, ‑я, н.

Стан паводле знач. дзеясл. абязлюдзець.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абяско́леранне, ‑я, н.

Стан паводле знач. дзеясл. абясколерыцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абяссі́ленне, ‑я, н.

Стан паводле знач. дзеясл. абяссіліць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

агрубе́нне, ‑я, н.

Стан паводле знач. дзеясл. агрубець.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)