гаркава́ты, ‑ая, ‑ае.

Трохі горкі; гаркавы. Восень тлее, і з лясной глушы Вецер пах прыносіць гаркаваты. Танк. Да водару маладой лістоты.. прымешваецца гаркаваты пах дыму. Сачанка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

радка́вы, ‑ая, ‑ае.

Абл. Радкаваты. Дожджык быў малы і радкавы, але калі парывамі налятаў вецер, то невялікія і рэдкія кроплі секлі ў твар, як шротам. Дамашэвіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гвалто́ўны

1. наси́льственный;

~ная смерць — юр. наси́льственная смерть;

2. внеза́пный;

г. аго́нь — внеза́пный ого́нь;

3. бу́йный;

г. ве́цер — бу́йный ве́тер

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

задзьму́ць сов., в разн. знач. заду́ть;

~му́ў ве́цер — заду́л ве́тер;

~му́ла шчы́ліны сне́гам — заду́ло ще́ли сне́гом;

з. све́чку — заду́ть свечу́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́свістаць сов.

1. вы́свистать, вы́свистеть;

в. маты́ў — вы́свистать моти́в;

2. разг. вы́дуть;

ве́цер ха́ту ~таў — ве́тер вы́дул тепло́ из избы́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Südóst m inv ужываецца без артыкля

1) паўднёвы ўсход

2) паўднёва-ўсхо́дні ве́цер, зюйд-о́ст

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

West m inv (ужываецца без артыкля)

1) геагр. за́хад

2) -es, -e захо́дні ве́цер, вест

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

watery [ˈwɔ:təri] adj.

1. вадзяні́сты, ва́дкі;

watery tea сла́бы чай

2. бле́дны;

watery colours бле́дныя фа́рбы

3. мо́кры;

watery eyes слязлі́выя во́чы;

a watery wind вільго́тны ве́цер

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Ся́ўрана ’суха і ветрана (пра надвор’е)’, ся́ўрыць ’сушыць на сцюдзёным ветры’ (Ласт.), сяўрёнка ’мяса, вытрыманае на халодных веснавых вятрах’, сяўрёный ’высіверачы (пра кумпяк, каўбасы, мяса)’ (віц., Нар. лекс.). Да север, сівер (гл.), параўн. рус. северя́к ’сцюдзёны паўночны вецер’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ві́ндзейль

(ад гал. wind = вецер + zeil = парус)

пераносны нагнятальны вентылятар у выглядзе доўгага парусінавага рукава з устаўленымі абручамі, які служыць для вентыляцыі ўнутраных памяшканняў судна.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)