напо́ўніцца

1. sich (n)füllen (чым-н. mit D), voll wrden;

2. (пачуццямі) (von inem Gefühl) ergrffen weden;

напо́ўніцца гне́вам zrnig wrden; vor Wut ǘberschäumen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

пазнаёміцца

1. Beknntschaft schleßen* (з кім-н. mit D); knnenlrnen vt;

2. (азнаёміцца) sich beknnt mchen; sich vertrut mchen (з чым-н. mit D) (асвоіцца)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

разгляда́ць

1. гл. разгледзець, разглядзець;

2. (лічыць кім-н, чым-н.) betrchten vt (als A);

разгляда́ць што-н.

як знява́гу etw. als ine Belidigung betrchten

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ару́даваць разм.

1. hanteren vi (чым-н. mit D), hndhaben неаддз. vt;

спры́тна ару́даваць сяке́ркай die Axt gewndt hndhaben;

2. (распараджацца) liten vt, wrtschaften vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ахіна́ць, ахіну́ць

1. (атуліць) inhüllen vt (чым-н. in A ); umhǘllen vt (mit D);

2. перан. (агарнуць, авеяць, акружыць) umgben* vt;

ахіна́ць ла́скай lebevoll umsrgen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

адча́йвацца

1. (падаць духам) verzwifeln vi (у чым-н. an D); in Verzwiflung verfllen*;

2. (адважвацца) wgen vt, riskeren vt; sich auf etw. (A) inlassen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

малі́ць flhen vi (каго-н. zu D, аб чым-н. um A); nflehen vt (каго-н. A), flhentlich [nständig] btten*;

малі́ць аб лі́тасці um Gnde flhen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

навіса́ць, наві́снуць

1. (прыспусціцца над чым-н.) ǘberhängen* vi; vrspringen* vi;

2. (пагражаць) drhen vt; sich drhend zusmmenballen;

над на́мі навісла пагро́за uns droht Gefhr

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Вяча́ць ’верашчаць, крычаць’ (Крывіч), вэчати ’раўці’ (Бесар.). Укр. вʼяча́ти ’бэкаць’, рус. веча́ть ’крычаць’ (пск., смал., СРНГ), вяча́ць ’вішчаць’ (Даль), вячу́ ’плачу’, вя́чать (Фасмер), славен. vẹ́čati ’крычаць’ (Плет.). Гукапераймальнае ўтварэнне, чым тлумачацца ваганні ў фанетыцы. Параўн. «вуол вэчит» (Бесар.), «вячить… блеять, кричать как овцы» (Даль, 1, 830). Нельга аддзяляць ад вякаць; гл. Фасмер, 1, 375; Рудніцкі, 1, 510. Вякаць (вячаць, як буркаць) бурчаць, ячаць/якаць і да т. п. Рус. вячать і ячать звязаны; ва ўсякім разе фармальна і фанетычна яны паралельныя; гл. Фасмер, 4, 570, 571.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ліхата́, ліхота ’жорсткасць, лютасць, бязлітаснасць’ (ТС), ’злая бяда, няшчасце’ (Шат.), ’зло’ (Янк. БП), ’непрыемны выпадак; гаротныя, няшчасныя абставіны; злосць, раздражненне’ (Нас.), ліхотка ’кепска, дрэнна’ (Янк. 3.). Укр. лихота, рус. лихота, польск. lichota, н.-луж., чэш., славац. lichota, балг. лихота, ст.-слав. лихота. Прасл. lixota — абстрактны назоўнік ад lixъ > ліхі́ > лі́ха (гл.). (Слаўскі, 4, 231). Аб суф. ‑ота (‑ата) гл. Сцяцко, Афікс. наз., 120–121. Ст.-бел. лихота ’ліслівасць’ у Скарыны мае іншую семантыку (як ст.-чэш. lichota), чым звычайна ’бяда’ (Булыка, Лекс. запазыч., 207).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)