epoch [ˈi:pɒk] n. эпо́ха

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ліхале́цце ср. (эпоха смут, потрясений) безвре́менье, лихоле́тье

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

асве́та ж. просвеще́ние ср.; образова́ние ср.;

эпо́ха (век) ~ты — ист. эпо́ха (век) просвеще́ния;

наро́дная а. — наро́дное образова́ние (просвеще́ние)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

неалі́т, ‑у, М ‑ліце, м.

Эпоха пазнейшага каменнага веку.

[Ад грэч. neos — новы, lidos — камень.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адраджэ́нне, -я, н.

1. Аднаўленне, уздым пасля перыяду заняпаду, разбурэння, з’яўленне зноў.

А. прамысловасці.

2. Эпоха Рэнесансу — перыяд росквіту навук і мастацтваў у Еўропе пасля Сярэдневякоўя.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пліяцэ́н, ‑у, м.

Спец. Другая, апошняя эпоха неагенавага перыяду (сістэмы).

[Грэч. pléiōn — болей і kainós — новы.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Augustan

[ɔˈgʌstən]

adj.

аўгусто́ўскі

Augustan age —

а) эпо́ха А́ўгуста, эпо́ха ро́сквіту літарату́ры ў Ры́ме

б) эпо́ха найбо́льшага ро́сквіту

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

пліяцэ́навы, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да пліяцэну. Пліяцэнавая эпоха.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

міяцэ́н, ‑у, м.

Спец. Ранняя эпоха неагенавага перыяду ў геалагічнай гісторыі Зямлі.

[Ад грэч. mios — сярэдні і kainós — новы.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

эацэ́навы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да эацэну. Эацэнавы аддзел. Эацэнавая эпоха.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)