кты́тар

(гр. ktitor = літар. заснавальнік)

царкоўны стараста.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

hymn [hɪm] n.

1. царко́ўны гімн, псало́м

2. хвале́бная пе́сня, услаўле́нне, гімн

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

свянці́ць

(польск. święcić)

выконваць царкоўны абрад асвячэння, асвячаць.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

сабо́р, -а; -у, мн. -ы, -аў, м.

1. -у. Сход, з’езд (спец.).

Царкоўны с.

Памесны с. (з’езд служыцеляў хрысціянскай царквы).

2. -а. Галоўная або вялікая царква ў горадзе, манастыры.

Кафедральны с.

|| прым. сабо́рны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

све́цкі, -ая, -ае.

1. Які адпавядае запатрабаванням свету¹ (у 6 знач.), які мае адносіны да яго.

Свецкае жыццё.

Свецкія манеры.

2. Не царкоўны, не духоўны, грамадзянскі.

Свецкая літаратура.

|| наз. све́цкасць, -і, ж. (да 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

churchwarden

[ˈtʃɜ:rtʃ,wɔrdən]

n.

царко́ўны ста́раста

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

géistlich a духо́ўны, рэлігі́йны, царко́ўны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Kantoréi f -, -en царко́ўны [касце́льны] хор

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

пастрыжэ́нне, ‑я, н.

Царкоўны абрад, які спраўляецца пры пасвячэнні ў манаства і які суправаджаецца падразаннем валасоў; пострыг.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

cerkiewny

царкоўны;

język cerkiewny — царкоўнаславянская мова

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)