царко́ўна-рэлігі́йны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. царко́ўна-рэлігі́йны царко́ўна-рэлігі́йная царко́ўна-рэлігі́йнае царко́ўна-рэлігі́йныя
Р. царко́ўна-рэлігі́йнага царко́ўна-рэлігі́йнай
царко́ўна-рэлігі́йнае
царко́ўна-рэлігі́йнага царко́ўна-рэлігі́йных
Д. царко́ўна-рэлігі́йнаму царко́ўна-рэлігі́йнай царко́ўна-рэлігі́йнаму царко́ўна-рэлігі́йным
В. царко́ўна-рэлігі́йны (неадуш.)
царко́ўна-рэлігі́йнага (адуш.)
царко́ўна-рэлігі́йную царко́ўна-рэлігі́йнае царко́ўна-рэлігі́йныя (неадуш.)
царко́ўна-рэлігі́йных (адуш.)
Т. царко́ўна-рэлігі́йным царко́ўна-рэлігі́йнай
царко́ўна-рэлігі́йнаю
царко́ўна-рэлігі́йным царко́ўна-рэлігі́йнымі
М. царко́ўна-рэлігі́йным царко́ўна-рэлігі́йнай царко́ўна-рэлігі́йным царко́ўна-рэлігі́йных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

феада́льна-рэлігі́йны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. феада́льна-рэлігі́йны феада́льна-рэлігі́йная феада́льна-рэлігі́йнае феада́льна-рэлігі́йныя
Р. феада́льна-рэлігі́йнага феада́льна-рэлігі́йнай
феада́льна-рэлігі́йнае
феада́льна-рэлігі́йнага феада́льна-рэлігі́йных
Д. феада́льна-рэлігі́йнаму феада́льна-рэлігі́йнай феада́льна-рэлігі́йнаму феада́льна-рэлігі́йным
В. феада́льна-рэлігі́йны (неадуш.)
феада́льна-рэлігі́йнага (адуш.)
феада́льна-рэлігі́йную феада́льна-рэлігі́йнае феада́льна-рэлігі́йныя (неадуш.)
феада́льна-рэлігі́йных (адуш.)
Т. феада́льна-рэлігі́йным феада́льна-рэлігі́йнай
феада́льна-рэлігі́йнаю
феада́льна-рэлігі́йным феада́льна-рэлігі́йнымі
М. феада́льна-рэлігі́йным феада́льна-рэлігі́йнай феада́льна-рэлігі́йным феада́льна-рэлігі́йных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

царква́, -ы́, мн. цэ́рквы і (з ліч. 2, 3, 4) царквы́, цэ́ркваў, ж.

1. Рэлігійная арганізацыя духавенства і вернікаў, аб’яднаная агульнасцю веравучэння і абрадаў.

Праваслаўная ц.

Каталіцкая ц.

2. Будынак, у якім адбываецца праваслаўнае набажэнства; храм.

Пабудаваць новую царкву.

|| памянш. цэ́ркаўка, -і, ДМ -каўцы, мн. -і, -кавак, ж. (да 2 знач.).

|| прым. царко́ўны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

хе́дар2

(ст.-яўр. cheder = хата)

яўрэйская пачатковая рэлігійная школа для хлопчыкаў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

minority [maɪˈnɒrəti] n. ме́ншасць, ме́ншая ча́стка;

be in a/the minority быць у ме́ншасці;

a national/racial/religious minority нацыяна́льная/ра́савая/рэлігі́йная ме́ншасць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

духабо́ры і духабо́рцы, ‑аў; адз. духабор, ‑а і духаборац, ‑рца, м.; духаборка, ‑і, ДМ ‑рцы; мн. духаборкі, ‑рак; ж.

Гіст. Рэлігійная секта, якая адмаўляла абраднасць і дагматы праваслаўнай царквы (узнікла на поўдні Расіі ў 18 ст.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

містэ́рыя, ‑і, ж.

1. У Старажытнай Грэцыі, Старажытным Рыме і краінах Старажытнага Усходу — тайныя рэлігійныя абрады ў гонар бажаства, у якіх маглі прымаць удзел толькі давераныя асобы.

2. Рэлігійная драма на біблейскія сюжэты ў сярэднія вякі ў Заходняй Еўропе.

[Ад грэч. mystērion — таінства.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

БЕЛАРУ́СКАЕ ПРАВАСЛА́ЎНАЕ БРА́ЦТВА Трох віленскіх пакутнікаў,

рэлігійная арг-цыя пры Беларускім Экзархаце. Засн. ў 1992 у Мінску пры Свята-Петрапаўлаўскім саборы. Асн. кірункі дзейнасці: вывучэнне і пашырэнне правасл. веры ў бел. грамадстве, выхаванне высокай маральнасці, справядлівасці і гуманізму. Выдае рэліг. л-ру, час. «Праваслаўе ў Беларусі і ў свеце», Беларускія праваслаўныя календары і інш. З’яўляецца членам сусв. правасл. арг-цыі «Syndesmos» («Звязка»), супрацоўнічае з бел. царк. і культ. асяродкамі Амерыкі, Канады, Літвы, Расіі. У ліп. 1993 па ініцыятыве і сіламі брацтва з Віленскага Свята-Духавага манастыра ў Свята-Петрапаўлаўскі сабор у Мінску перанесена частка мошчаў св. пакутнікаў Антонія, Іаана і Яўстафія.

М.​А.​Матрунчык.

т. 2, с. 399

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

shrine

[ʃraɪn]

n.

1) грабні́ца з мо́шчамі сьвято́га

2) ме́сца паклане́ньня, про́шча, сьвяты́ня f. (рэлігі́йная або́ нацыяна́льная)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

катэхі́зіс

(гр. katechesis = вуснае настаўленне)

рэлігійная кніга, якая змяшчае кароткі выклад хрысціянскага веравучэння ў пытаннях і адказах.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)