КАНАНІ́ Р (ням. Kanonier),
радавы (салдат) артылерыі ва ўзбр. сілах некат. дзяржаў (напр. , ФРГ ). У 1722 — пач. 20 ст. К. былі і ў артылерыі Расіі (абслугоўвалі толькі пушкі ).
т. 7, с. 569
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
БАРО́ Н (франц. baron),
у Зах. Еўропе ў сярэднія вякі непасрэдны васал караля, пазней радавы дваранскі тытул (жан. баранэса). У Англіі (захаваўся і цяпер) тытул знаці, па рангу ніжэйшы за тытул віконта.
т. 2, с. 316
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
КА́ ДРЫ ,
1) асноўны (штатны) склад кваліфікаваных работнікаў установы, прадпрыемства, арг-цыі якой-н. галіны дзейнасці; усе пастаянныя работнікі.
2) Ва ўзбр. сілах — камандны і радавы састаў, які знаходзіцца на абавязковай службе.
т. 7, с. 406
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
rank and file [ˌræŋkəndˈfaɪl] n. the rank and file 1. mil. ы́ я, салда́ ты, радавы́ саста́ ў
2. радавы́ я чле́ ны (партыі, арганізацыі )
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Тапаро́ вы ’стараста арцелі лесарубаў’ (беласт. , Ніва , 1973, 11 лістап.). Утворана ад тапор (гл.) па мадэлі, характэрнай для польск. szeregowy ’радавы ’ і пад.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Pá nzerschütze m і́ ст (радавы
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Pá nzersoldat m і́ ст (радавы
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ЗУБО́ ВІЧ (Канстанцін Міхайлавіч) (1904, в. Папоўцы Вілейскага р-на Мінскай вобл. — 28.12.1944),
Герой Сав. Саюза (1945). У Вял. Айч. вайну на фронце з ліст. 1944. Радавы З. вызначыўся ў баі пры фарсіраванні Дуная на тэр. Венгрыі.
К.М.Зубовіч .
т. 7, с. 117
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ЖУ́ ПА ,
адм.-тэр. адзінка ў паўд. і зах. славян у 10 — пач. 20 ст. На чале Ж. стаяў жупан (першапачаткова радавы старэйшына, пазней феадал). У тапаніміцы Югаславіі, Харватыі, Славеніі і інш. Ж. — назва некат. гіст. абласцей.
т. 6, с. 449
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
airman
[ˈermən]
n. , pl. -men
1) авія́ тар -а, лётчык -а m.
2) радавы́ ў авія́ цыі
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
