head start [ˌhedˈstɑ:t] n. (on/over) перава́га над кім-н. (перад пачаткам чаго-н.)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Übermacht f - перава́га (сіл);

der ~ erlíegen* уступі́ць пераважа́ючай перавыша́ючай сі́ле;

erdrückende ~ зна́чная [вялі́кая] перава́га

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Vórtrefflichkeit f - выда́тная я́касць, перава́га

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

аванта́ж

(фр. avantage = перавага)

уст. выгада, карысць, спрыяльнае становішча.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

дамінава́нне н. Dominíeren n -s; Vórherrschaft f -, -en (панаванне, перавага)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

переве́с м.

1. (действие) перава́жванне, -ння ср., мн. нет;

2. (излишек в весе) разг. перава́жка, -кі ж.; лі́шак, -шку м.;

3. перен. перава́га, -гі ж., мн. нет;

переве́с на на́шей стороне́ перава́га на на́шым баку́;

име́ть переве́с в чём-л. мець перава́гу ў чым-не́будзь;

чи́сленный переве́с ко́лькасная перава́га.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гандыка́п, ‑а, м.

1. Спаборніцтва, пры якім слабейшаму праціўніку для ўраўнаважання танцаў на поспех аддаецца перавага ва ўмовах (змяншэнне дыстанцыі, нагрузкі і пад.).

2. Скачкі, у якіх удзельнічаюць коні розных узростаў і вартасцей.

[Англ. handicap.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сяме́йнасць, ‑і, ж.

1. Стан сямейнага (у 1 знач.); сямейны спосаб жыцця, быту.

2. Разм. Заганны прынцып падбору кадраў, размеркавання працы і пад., калі перавага аддаецца родзічам, сябрам, знаёмым. Барацьба з сямейнасцю ва ўстановах.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ascendancy

[əˈsendənsi]

n.

перава́га f.; даміну́ючая пазы́цыя; панава́ньне n.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

dominance

[ˈdɑ:mɪnəns]

n.

панава́ньне n.; уплы́вы pl.; перава́га f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)