Ábgesandtesubm, f -n, -n паслане́ц, -ла́нніца, дэлега́т, -ка
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
legman
[ˈlegmən]
n., pl. -men
1) пасы́льны рэпарцёр
2) паслане́ц -ца́m., асо́ба на пабягу́шках
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
goniec
м.
1. ганец, пасланец, вястун; кур’ер;
2.шахм. слон
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
envoy
[ˈenvɔɪ]
n.
1) паслане́ц -ца́m., прадстаўнік -а́m.
2) пасла́ньнік -а m. (дыпляматы́чны прадстаўні́к)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Веставы́ ’ардынарац, пасыльны’ (БРС, КТС); ’кур’ер, лістаносец, паштар’ (Бяльк.), укр.вістови́й, вістови́к, рус.вестово́й ’тс’, чэш.věstový (з рус. мовы; Траўнічак, 1643). З’яўляецца вынікам ад’ектывацыі на ўсходнеславянскай глебе; параўн. таксама ст.-рус.вѣстовой ’вястун, пасланец, апавяшчальнік, сігнальны’ (з XVII ст.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
opatrznościowy :
mąż opatrznościowy кніжн.пасланец неба (лёсу); прызначаны вышэйшай сілай; збаўца
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Гане́ц ’ганец, пасланец’ (БРС, Бяльк.). Укр.гіне́ць, гоне́ць, рус.гоне́ц ’тс’, польск.goniec, чэш. (ст.-чэш.) honec і г. д. Слав. утварэнне (*gonьcь) ад дзеяслова *goniti (аб марфалагічнай характарыстыцы дзеяслоўных фармацый гл. Махэк₂, 171). Агляд форм у слав. мовах гл. Трубачоў, Эт. сл., 7, 28.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
harbinger
[ˈhɑ:rbɪndʒər]1.
n.
вясту́н вестуна́m.; прадве́сьнік -а m., прадве́сьніца f., паслане́ц -ца́m.
2.
v.t.
прадвяшча́ць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
анёл, ‑а, м.
1. У рэлігійным вучэнні пасланец бога, якога малявалі ў выглядзе юнака з крыламі. — О! — выгукнуў.. [партызан] маладым голасам. — Хто ты? Анёл з неба ці зорка вячэрняя?Шамякін.
2.перан. Увасабленне чаго‑н. дадатнага, ідэальнага. Анёл прыгажосці. Анёл цярплівасці. □ А сам.. [Паходня], калі на тое пайшло, не такі ўжо анёл, не такі чысцюля, ян прыкідваецца, — дадаў Шнітаў.Хадкевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Пасо́л ’чалавек, пасланы з якім-н. даручэннем, пасланец’, ’дыпламатычны прадстаўнік’ (ТСБМ, Федар. 6; КЭС, лаг., Нас.), ’сват’ (стаўб., Сл. ПЗБ). Укр., рус.посол, ст.-рус., ц.-слав.посълъ, польск.poseł, н.-луж.posoł, чэш.posel, славац.posol. Да po‑ і sъlati > слаць (гл.). Утвораны пры дапамозе суфікса ‑ъ (po‑sъl‑ъ).