wíndelweich a разм. пако́рлівы;

j-n ~ schlágen* збіць каго́-н. да паўсме́рці

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

sługa

ж.

1. слуга;

uniżony sługa — ваш пакорлівы слуга;

sługa boży — раб Божы;

2. служанка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ліслі́вы, ‑ая, ‑ае.

1. Які ліслівіць, дагаджае, падлізваецца. Добранькім лічыўся той, хто быў пакорлівы і ліслівы, умеў трымаць рукі па швах, здалёку здымаць шапку. С. Александровіч. // Прасякнуты ліслівасцю, угодлівасцю; няшчыры. Ліслівы позірк. □ На Ясевым твары ўвесь час блукала ўсмешка, часамі дужа салодкая, ліслівая, а часамі хітрая і няшчырая. Колас. Жмырка вызначаўся сярод усіх нейкай ліслівай чуласцю і насцярожанасцю. Скрыпка.

2. Разм. Ласкавы, пяшчотны. [Бабейка] на дзіва быў рухавы, гаваркі — то прыветлівы і ліслівы, то заклапочаны і гнеўны, заўсёды ў дзеянні. Хадкевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Пло́хі, плохы, плохый ’спакойны, сарамлівы’ (Сл. ПЗБ), ’мірны, рахманы’ (гродз., Нар. сл.), плохый ’прыручаны’, плоха(я) (курыца) (кобр., ц.-палес., гродз., ЛА, 1); укр. плохий ’мірны, ціхі, лагодны, рахманы, пакорлівы’, тюховитий ’тс’, рус. архані. плохливый ’баязлівы’, цвяр., пск. плохой ’някемлівы, бесклапотны’; польск. płochy ’нясталы, схільны да уцёкаў, палахлівы’, харв. чак. plóh ’сарамлівы, нясмелы’. Звычайна суадносяць гатую лексему з полах (Фасмер, 3, 286; Маргынаў, Слав. акком., 127–128) < прасл. *ро!хь з блізкай семантыкай ’трывожны, хвалюючы’, тлумачачы яе як рэдукцыю поўнагалосся (Банькоўскі, 2, 624).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

паслухмяны, слухмяны, паслужлівы, пакорлівы, пакорны, падатлівы, падаткі; пакладзісты (разм.); шаўковы (перан.)

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)

Büttel m -s, - пагардл. (пако́рлівы) слу́жка, асо́ба, яка́я пако́рліва выко́нвае чыю́-н. во́лю; судо́вы прыстаў; кат

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

zahm a

1) сво́йскі, утаймава́ны

2) лаго́дны, пако́рлівы;

◊

ich wérde dich schon ~ máchen! я ж табе́ пакажу́!

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

humble

[ˈhʌmbəl]

1.

adj.

1) сьці́плы, про́сты, бе́дны; нязна́тны (пра род)

a humble request — пако́рлівая про́сьба

2) пако́рны, пако́рлівы

2.

v.t.

1) рабі́ць пако́рлівым, уціхамі́рваць, утаймо́ўваць; прыніжа́ць

2) паніжа́ць, прыніжа́ць (стано́вішчам, ва́жнасьцю)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

passive

[ˈpæsɪv]

1.

adj.

1) пасі́ўны, інэ́ртны, неакты́ўны, бязьдзе́йны, неэнэргі́чны

2) пако́рны, пако́рлівы

The passive obedience of a slave — Пако́рлівая паслухмя́насьць няво́льніка

3) зале́жны

passive voice — зале́жны стан

2.

n.

зале́жны стан

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

tame

[teɪm]

1.

adj.

1) сво́йскі (пра жывёлу, пту́шку)

2) прыру́чаны, ручны́ (пра зьвяра́)

a tame bear — прыру́чаны мядзьве́дзь

3) Figur. пако́рлівы

4) Figur. ну́дны, неціка́вы

a tame story — ну́днае апавяда́ньне

2.

v.t.

1) прыруча́ць (зьвяра́)

2) утаймо́ўваць, уціхамі́рваць

3.

v.i.

прыруча́цца, утаймо́ўвацца

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)