адпя́рыць

‘пабіць, пакараць, адбіць каго-небудзь, што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. адпя́ру адпя́рым
2-я ас. адпя́рыш адпя́рыце
3-я ас. адпя́рыць адпя́раць
Прошлы час
м. адпя́рыў адпя́рылі
ж. адпя́рыла
н. адпя́рыла
Загадны лад
2-я ас. адпя́р адпя́рце
Дзеепрыслоўе
прош. час адпя́рыўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пакалесава́ць

пакараць каго-небудзь смерцю на спецыяльным коле’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. пакалясу́ю пакалясу́ем
2-я ас. пакалясу́еш пакалясу́еце
3-я ас. пакалясу́е пакалясу́юць
Прошлы час
м. пакалесава́ў пакалесава́лі
ж. пакалесава́ла
н. пакалесава́ла
Загадны лад
2-я ас. пакалясу́й пакалясу́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час пакалесава́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пакара́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да пакарыцца.

2. Зал. да пакараць ​2.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

калесава́ць, калясую, калясуеш, калясуе; зак. і незак., каго.

Гіст. Пакараць (караць) смерцю на спецыяльным коле.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зладзе́йства, ‑а, н.

1. Занятак злодзея; крадзеж чужой маёмасці. Пакараць за зладзейства.

2. Зладзейскі ўчынак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

inflict a penalty

пакара́ць; накла́сьці пакара́ньне

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

verdnnern vt разм. прыгавары́ць, прысудзі́ць, пакара́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

severely [sɪˈvɪəli] adv. суро́ва, жо́рстка, стро́га; мо́цна;

punish smb. severely суро́ва пакара́ць каго́-н.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

вы́хвастаць, ‑хвашчу, ‑хвашчаш, ‑хвашча; зак., каго.

Разм. Набіць, пакараць розгамі, пугай, дзягай; адлупцаваць, адхвастаць. // Хвошчучы, выбіць. Выхвастаць вочы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

conquer [ˈkɒŋkə] v.

1. заваёўваць, пакара́ць

2. перамага́ць, пераадо́льваць, перасі́льваць;

conquer the enemy перамагчы́ во́рага

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)