вуалі́раваць
(фр. voiler)
наўмысна рабіць што-н. не зусім ясным, выразным.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
фі́кцыя
(лац. fictio = выдумка)
нешта несапраўднае, наўмысна выдуманае з пэўнымі мэтамі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Нарачы́та ’назнарок’ (Яруш., Бяльк.), нарочыта ’тс’ (Растарг.), рус. нарочито ’наўмысна; даволі многа’, польск. naroczyto ’поўна, дастаткова, значна; урачыста’, славац. naročitě ’ўрачыста, ’серб.-харв. на́рочито ’спецыяльна; наўмысна’, балг. нарочито ’тс’. Да *naročitъ > параўн. ст.-слав. нарочитъ ’асаблівы, выдатны, праслаўлены’, гл. нарок.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ашука́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; -а́ны; зак., каго-што.
Наўмысна ўвесці ў зман каго-н., абысціся несумленна з кім-н., не выканаць абяцання.
На цэлых сямнаццаць тысяч ашукала прадаўшчыца.
|| незак. ашу́кваць, -аю, -аеш, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
завуалі́раваны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад завуаліраваць.
2. у знач. прым. Няясны, наўмысна скрыты. У завуаліраваным выглядзе.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
наўмы́сля, прысл.
Тое, што і наўмысна. Ідзе Віктар наўмысля марудна, ледзь пераступаючы нагамі, каб як даўжэй працягнуць дарогу. Зарэцкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
designedly
[dɪˈzaɪnɪdli]
adv.
з наме́рам, наўмы́сна, знаро́к
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
падпа́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.
Той, хто наўмысна ўчыніў пажар.
Падпальшчыкаў знайсці не ўдалося.
◊
Падпальшчык вайны (пагард.) — той, хто вядзе прапаганду захопніцкай вайны; агрэсар.
|| ж. падпа́льшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.
|| прым. падпа́льшчыцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
таямні́ца, -ы, мн. -ы, -ні́ц, ж.
1. Тое, што яшчэ не пазнана, не стала вядомым.
Таямніцы мінулага.
Т. атама.
2. Тое, што трымаецца ў сакрэце, наўмысна хаваецца ад іншых.
Не раскрываць таямніцы.
Умець захаваць таямніцу.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
таямні́чы, -ая, -ае.
1. Поўны таямніцы (у 1 знач.), загадкава-незразумелы.
Т. шорах.
2. Які з’яўляецца тайнай і наўмысна хаваецца.
Прыехаў з таямнічай мэтай.
3. Шматзначны, загадкавы.
З таямнічым выразам твару.
|| наз. таямні́часць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)