На́кальны ’упарты, свавольнік, разбэшчаны, дураслівы, непаслухмяны (пераважна пра дзяцей падросткаў)’ (бялын., Янк. 3.). З *на‑коль‑ны, да кол, г. зн. ’варты, каб пасадзіць яго на кол’, параўн. накольнік (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

зачаса́ць

1. (валасы) glatt kämmen

2. буд. beháuen vt; ánspitzen vt;

зачаса́ць кол éinen Pfahl ánspitzen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

аблуза́цца, ‑аецца; зак.

Пазбавіцца ад шкарлупіны, кары і пад. Пад руку трапіўся, кол з маладой сасонкі, толькі што ссечанай у лесе, кара на ім аблузалася, і Максім запэцкаў рукі і гімнасцёрку ў ліпучую смалу. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

часа́ць I несов.

1. (волосы, лён и т.п.) чеса́ть;

2. прост. (быстро идти, говорить и т.п.) чеса́ть;

◊ ч. языко́м — чеса́ть языко́м

часа́ць II несов. теса́ть;

ч. до́шкі — теса́ть до́ски;

◊ хоць кол на галаве́ чашы́ — хоть кол на голове́ теши́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Клы́пе́нь ’кол для звязвання плытоў’ (Мат. Гом.). Да клынбэль (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

дуби́на в разн. знач. дубі́на, -ны ж.; (толстая палка — ещё) кол, род. кала́ м., друк, род. друка́ м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыко́л, ‑а, м.

Паля, кол, убітыя ў зямлю (для прычалу, для прывязвання жывёлы і пад.). [З узгорка] сцяжынка крута збягала да ракі ўніз. Там былі прыколы, стаялі лодкі. Лупсякоў.

•••

На прыколе (стаяць, быць) — не выкарыстоўвацца, не быць у эксплуатацыі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

частако́ліна, ‑ы, ж.

Адзін кол частаколу. [Міхалка] далей не пайшоў — астаўся стаяць, высунуўшы твар паміж дзвюх рассунутых частаколін. Чорны. На вясковай вуліцы была гэтакая ціш, што каб у гэтым канцы пераламаў частаколіну, дык, пэўна, у тым пачулі б трэск. Калюга.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

palisade

[,pælɪˈseɪd]

1.

n.

1) частако́л -у m.

2) кол з частако́лу

2.

v.t.

абве́сьці, абгарадзі́ць частако́лам

•

- palisades

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Старч ‘старчак’ (ТС). Магчыма, кантамінацыя запазычання з польск. stark ‘кол, жэрдзь’ і сторч (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)