Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
зладзе́йскі Diebs-, Gáuner-;
зладзе́йскі жарго́н Gáunersprache f -, Rótwelsch n -(e)s;
зладзе́йскі прыто́н Gáunerherberge f -, -n; Spelúnke f -, -n; Díebeshöhle f -, -n, Díebesnest n -(e)s, -er
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
сленг
(англ. slang = жаргон)
сукупнасць слоў і выразаў, якія складаюць слой размоўнай лексікі людзей пэўных узроставых груп, прафесій, сацыяльных праслоек і г. д. (напр. маладзёжны с., с. мастакоў).
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
slang
[slæŋ]1.
n.
1) размо́ўная гу́тарка
2) слэнг, жарго́н -у m.
2.
v.
ла́яць, зьневажа́ць
They slanged away at each other — Яны́ ла́яліся адзі́н на аднаго́
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
блатм.
1. Vétternwirtschaft f -; Nepotísmus m - (высок.);
карыста́цца блатам Bezíehungen háben;
па блату durch Bezíehungen, durch Protektión, mit Vitamin B;
2.разм. (жаргон) Gáunersprache f -; Rótwelsch n -(e)s
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
talk1[tɔ:k]n.
1. размо́ва;
double talk двухсэнсо́ўная размо́ва;
idle talk пуста́я размо́ва;
small talk све́цкая размо́ва;
have a talk пагавары́ць, паразмаўля́ць;
make talk пачына́ць размо́ву
2. балбатня́, пуста́я размо́ва;
It’s mere talk! Гэта адны словы!
3. чу́тка, пагало́ска, плётка;
There’s (some) talk of his failure. Ходзяць чуткі аб ягоным правале.
4. (on) ле́кцыя; дакла́д;
She gave a talk on her visit to Paris. Яна выступіла з паведамленнем аб сваім візіце ў Парыж.
5. гу́тарка; дыяле́кт; жарго́н;
baby talk дзіця́чая размо́ва;
thieves’ talk зладзе́йскі, блатны́жарго́н
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
МАСТА́ЦКІ СТЫЛЬ,
адзін з асноўных функцыянальных стыляў мовы, што ўтвараецца сістэмай моўных сродкаў маст. л-ры ў яе гал. родах — эпасе, лірыцы, драме. Выконвае не толькі агульную для інш. стыляў камунікатыўную функцыю, але і ўласцівую толькі яму эстэт. — функцыю эмацыянальна-вобразнага ўздзеяння на чытача. У М.с. назіраецца глыбокае ўзаемадзеянне ўсіх стылістычных рэсурсаў, дапускаецца ўключэнне элементаў і фрагментаў інш. функцыянальных стыляў. Для яго характэрна метафарычнасць, вобразнасць адзінак розных моўных узроўняў, экспрэсіўнасць, узнёсласць. У ім часта ўжываюцца розныя вобразна-выяўленчыя сродкі (эпітэты, параўнанні, увасабленні, гіпербалы, літоты, перыфразы) і стылістычныя фігуры (анафара, эпіфара, антытэза, інверсія і інш.), якія дапамагаюць ствараць яркія маст. вобразы, даваць больш дэталёвае апісанне з’яў і фактаў рэчаіснасці, моўную характарыстыку персанажаў. У М.с. выкарыстоўваюцца не толькі літаратурныя, а і пазалітаратурныя моўныя сродкі (прастамоўная лексіка, жаргон, дыялектызмы і інш.), якія ўжываюцца не ў іх першаснай функцыі, а ў эстэтычнай. Кожны моўны сродак у маст. творы матываваны змястоўна і стылістычна. Разнавіднасці М.с. — паэт. мова, мова маст. прозы і драматургіі. Вылучаюць індывід. стылі асобных пісьменнікаў, мова якіх характарызуецца асаблівасцямі экспрэсіўнага адбору слоў, фразеалогіі, сінтаксічных канструкцый і марфалагічных рысаў і з’яўляецца прыватным праяўленнем агульных заканамернасцей М.с.
Літ.:
Цікоцкі М.Я. Сугучнасць слоў жывых... Мн., 1981;
Стилистика русского языка. 2 изд. Л., 1989;
Каўрус А.А.Сгылістыка беларускай мовы. 3 выд.Мн., 1992.