доказ, довад, сведчанне, падстава, абгрунтаванне, аргумент, матывіроўка, рэзон; козыр (перан.)

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)

bring forward

а) выяўля́ць, пака́зваць

б) прыво́дзіць

to bring forward proof — прыве́сьці до́вад

в) Account. перано́сіць су́му на другую бачы́ну

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

аргуме́нт

(лац. argumentum = доказ)

1) факт, які прыводзіцца для пацвярджэння, абгрунтавання чаго-н.; доказ, довад (напр. пераканаўчы а.);

2) мат. незалежная пераменная велічыня, ад змянення якой залежыць змяненне другой велічыні (функцыі 3).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

namacalny

1. адчувальны; які ўспрымаецца дотыкам; які намацваецца;

2. перан. яўны, відавочны; наглядны;

dowód namacalny — відавочны довад

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Räson [rεzɔ˜:] f -

1) ро́зум, разва́жнасць;

j-m ~ béibringen*, j-n zur ~ bríngen* абразу́міць, прыве́сці да ро́зуму каго́-н.

2) до́вад, аргуме́нт

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

shrewd

[ʃru:d]

adj.

1)

а) разу́мны, з во́стрым прані́клівым ро́зумам; спры́тны

a shrewd businessman — спры́тны прадпрыма́льнік

б) a shrewd argument — тра́пны до́вад

2) дасьці́пны, во́стры

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

allege

[əˈledʒ]

v.t.

1) цьве́рдзіць, сьцьвярджа́ць

2) сьцьвярджа́ць бяз до́вадаў

3) спасыла́цца на што (як прычы́ну, до́вад або́ адгаво́рку)

to allege illness — спасыла́цца на хваро́бу

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

резо́н м., разг.

1. (разумное основание) ра́цыя, -цыі ж., слу́шнасць, -ці ж.;

нет никако́го резо́на так де́лать няма́ нія́кай ра́цыі гэ́так рабі́ць;

2. (довод) уст. до́вад, -ду м.;

не принима́ть резо́нов не прыма́ць до́вадаў.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Аргуме́нт ’довад’ (БРС). Рус., укр. аргумент, польск. (з XVI ст.) argument. Ст.-бел. аркгументъ (XVII ст. — Гіст. мовы, 1, 298; Гіст. лекс., 108), ст.-укр. аргументъ (канец XVI ст.) з лацінскай, магчыма, праз польскую, як і рускае, зафіксаванае ў мове Курбскага ў XVI ст. (Шанскі, 1, А, 137) з націскам на другім складзе. Націск на апошнім складзе ў беларускай мове ў выніку ўздзеяння рускай мовы ці формы множнага ліку польскай (argumenty) замацаваўся ўжо ў XIX ст. (Нас.); Насовіч прыводзіць і бытавое значэнне аргументы ’хабар’, што дае падставы меркаваць аб адсутнасці перапынку ва ўжыванні слова і робіць непатрэбным дапушчэнне аб паўторным запазычанні слова з рускай (Крукоўскі, Уплыў, 76; Гіст. лекс., 233), дзе сучасны націск замацаваўся ў канцы XVIII ст. (Шанскі; менш дакладна — Фасмер, 1, 84).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

argument

[ˈɑ:rgjəmənt]

n.

1) спрэ́чка f.

to win the argument — вы́йграць спрэ́чку

2) дава́ньне до́вадаў, аргумэнта́цыя f., спрэ́чкі pl.

to waste time in argument — тра́ціць час на спрэ́чкі

3) до́вад, аргумэ́нт -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)