Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
разя́віць, разя́ўлю, разя́віш, разя́віць; разя́ўлены; зак., што (разм.).
Шырока раскрыць (рот, пашчу).
◊
Разявіць горла (разм., груб.) — моцна, на ўсю сілу загаварыць, закрычаць.
|| незак.разяўля́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
mucous membrane
сьлі́зістая абало́нка (во́ка, но́са, го́рла)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
КРАТЭ́Р (грэч. kratēr ад kerannymi змешваю),
старажытнагрэчаская керамічная, радзей метал. або мармуровая пасудзіна для змешвання віна з вадой. Меў ёмісты корпус, шырокае горла, 2 ручкі і ножку. Керамічныя К. аздабляліся размалёўкамі, метал. — рэльефамі.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
гарлаві́к, ‑а, м.
Разм. Урач, які лечыць горла; ларынголаг.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шыракаго́рлы, ‑ая, ‑ае.
Які мае шырокае горла. Шыракагорлыя бутлі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гарля́нкаж.
1.бот. живу́чка;
2. (болезнь горла) горля́нка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ВАРА́КУШКА (Luscinia svecica),
птушка сям. драздовых атр. вераб’інападобных. Пашырана ва Усх. і Паўн. Еўропе, Паўн. і Цэнтр. Азіі. На Беларусі падвід — варакушка сярэднееўрапейская (L. s. cyanecula). Пералётная. Жыве скрытна ў хмызняках паблізу вадаёмаў, на балотах і забалочаных месцах.
Даўж. цела 14—15 см, маса каля 20 г. Палавы дымарфізм добра выяўлены. У самца горла і грудзі ярка-сінія, акаймаваныя чорнай вузкай паласой, з белай плямкай пасярэдзіне. Верх цела аліўкавы, ніз светлы. У самкі горла і грудзі светлыя з чорнымі стракацінамі. Гнёзды на зямлі пад кустамі ў густой траве, на купінах. Корміцца насякомымі, ягадамі. Пераймае галасы інш. птушак. Зімуе на Пд Азіі, у Паўн. Афрыцы. Занесена ў Чырв. кнігу Беларусі.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
промочи́тьсов. прамачы́ць, мног. папрамо́чваць;
◊
промочи́ть го́рло прамачы́ць го́рла.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ГІ́РЛА (ад укр. гірло — горла),
мясцовая назва рукавоў і праток у дэльце буйных рэк, якія ўпадаюць у Чорнае і Азоўскае моры. Напр., Кілійскае, Сулінскае і Георгіеўскае гірлы ў дэльце Дуная, данскія гірлы каля Таганрогскага зал. Азоўскага м. і інш.
