вы́ бухнуць , 1 і 2 ас. не ўжыв. , -не; зак.
1. Узарвацца.
Снарад выбухнуў.
2. З сілай вырвацца адкуль-н.
Полымя з дымам выбухнула з печы.
3. перан.
Выбухнуў гнеў .
Выбухнула забастоўка.
|| незак. выбуха́ ць , -а́ е.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Grimm m уст. ю́ тасць, гнеў ;
sé inen ~ an j-m á uslassen* ы́ ліць свой гнеў на каго́ -н.
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
закапы́ ліць , ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак. , што .
Разм. Скрывіць, надзьмуць (губы), выражаючы гнеў , незадаволенасць і пад. Сарока закапыліла губы, пакрыўджаная, злосная. Мележ .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
wrath
[ræӨ]
n.
гнеў -ву m. m. э́ ньне n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
загне́ вацца , ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.
Разм. Прыйсці ў гнеў ; пачаць гневацца. [Адольф:] Калі яшчэ хоць раз перапыніце, тады загневаюся і.. кіну пець. Купала .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
разваява́ цца , ‑ваююся, ‑ваюешся, ‑ваюецца; зак.
Разм. Пачаць бурна праяўляць раздражненне, абурэнне, гнеў . — Ну, ты там... Разваявалася!.. — крыкнуў .. [Андрэй] яшчэ. Так любога ўходаеш. Пташнікаў .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
клеката́ ць , 1 і 2 ас. не ўжыв. , кляко́ ча; незак.
1. Ствараць клёкат, крычаць падобна некаторым птушкам.
На ліпе клякоча бусел.
2. Бурліць, шумна кіпець.
У трубах клекатала вада.
3. перан.
На душы ў яго клекаталі гнеў і абурэнне.
|| наз. клеката́ нне , -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
распалі́ ць , -палю́ , -па́ ліш, -па́ ліць; -па́ лены; зак.
1. што . Прымусіць гарэць.
Р. вогнішча.
2. што . Моцна нагрэць агнём дачырвана.
Р. жалеза.
3. перан. , каго-што
Р. гнеў .
4. перан.
Р. пажар вайны.
|| незак. распа́ льваць , -аю, -аеш, -ае.
|| наз. распа́ льванне , -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
КАНАВА́ ЛАЎ (Рыгор Іванавіч) (1.10.1908, с. Багалюбаўка Сарочынскага р-на Арэнбургскай вобл. , Расія — 19.4.1987),
расійскі пісьменнік. Скончыў Пермскі пед. ін-т (1935). Друкаваўся з 1934. Аўтар зб-каў апавяд. «Пошукі дзівоснай кветкі» (1959), «Беркуцінская гара» (1963), «Гнеў кроткіх» (1969), раманаў «Універсітэт» (1947), «Сцяпны маяк»(1949), «Былінка ў полі» (1969), «Мяжа» (1974), «Удзячнасць» (1983), кн. нарысаў «Пад адным дахам» (1962). У рамане «Вытокі» (кн. 1—2, 1959—67; Дзярж. прэмія Расіі імя Горкага 1970) паказаны лёс карэннай волжскай сям’і.
т. 7, с. 557
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
gniew, ~u
м. гнеў ; лютасць; злосць;
hamować gniew — стрымліваць гнеў ;
wpaść w gniew — разгневацца;
wprawić kogo каго
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)