шапта́ць, шапчу, шэпчаш, шэпча; незак., што і без дап.
1. Гаварыць, вымаўляць вельмі ціха, шэптам. Шаптаць на вуха. Шаптаць малітвы. □ Губы .. [Людмілы] шапталі гнеўныя пракляцці тым, хто ўчыніў такую лютую бойню.Якімовіч.— Саша... Саша... Ты ж сама прыгажосць... — шаптаў Малашкін, гладзячы руц Сашы, — з табою жыць і паміраць.Пестрак.//перан. Утвараць якія‑н. ціхія гукі (слабы шум, шолах і пад.). Шэпча жыта, нібы стогне Здушанай тугою.Колас.Зноў так радасна шэпчуць дубровы.Кляшторны.
2. Перадаваць якія‑н. чуткі па сакрэту, тайна. І не толькі яны [Сцёпка з Борам] — уся вуліца шаптала пра Міхалку.Баранавых.— Каму ж, хлопцы, пачаць, як не нам? Можа, напалохаюць тыя, што будуць шаптаць з-за вугла ды чакаць паратунку з-за мора.Брыль.
3. Шэптам замаўляць, чараваць. Матруна ёй [шаптусе] цягала Адзенне, грошы, сала, — Амаль усё занесла, што было, А тая ўсё шаптала, чаравала.Корбан.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шэф, ‑а, м.
1.Разм. Кіраўнік якой‑н. установы, прадпрыемства і пад. у адносінах да сваіх падначаленых. І я адчуў, што падначаленыя Івану Ігнатавічу рахункаводы — рослая дзяўчына і хлопец з хітрымі вочкамі — не вельмі слухаюць свайго маўклівага шэфа.Хомчанка.Расказваў аб гэтым Максіму старшы сяржант астрожнай службы і шэф усіх надзорцаў у Лукішках Бародка.Машара.//Уст. У Расіі 18–19 стст. — высокая асоба, якая з’яўлялася ганаровым камандзірам вайсковай часці або афіцыйным апекуном вучэбнай установы.
2.(звычайнаўпрыдатку). Старшы ў групе асоб аднароднай прафесіі, якія працуюць на адным прадпрыемстве, у адным цэху і пад. Шэф-повар. Шэф-пілот.
3. Асоба, установа ці прадпрыемства і пад., якія шэфствуюць над кім‑, чым‑н. Праз месяц з дапамогай шэфаў Васіль набыў для калгаса трохтонку.Шамякін.Шэфы з горада прывезлі падарункі — для ячэйкі шмат прывезлі кніг.Дудар.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ríchtig
1.a
1) слу́шны, пра́вільны, дакла́дны, сапра́ўдны;
ein ~er Zéitpunkt зру́чны мо́мант;
du hast das Ríchtige getróffen ты папа́ў у кро́пку
2) сапра́ўдны;
er ist ein ~er Spórtler ён сапра́ўдны спартсме́н
3) адпаве́дны, сапра́ўдны, справядлі́вы (пра цану і г.д.)
2.adv пра́вільна; на са́май спра́ве;
ganz ~ зусі́м [ца́лкам] пра́вільна;
es war ~ nett гэ́та было́ве́льмі мі́ла [прые́мна];
~ máchenразм. апла́чваць (рахунак);
~ stéllen папраўля́ць, удакладня́ць
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
brim
[brɪm]1.
n.
1) верх -у m. (ку́бка, мі́скі), край -ю m., беражо́к -ку́m.
to fill to the brim — налі́ць ро́ўна зь беражка́мі, по́ўна да ве́рху
2) палі́ капелюша́
2.
v.i.
быць ро́ўным зь берага́мі
The pond is brimming with water — У са́жалцы вады́ ро́ўна зь берага́мі
brimming with patriotism — перапо́ўнены патрыяты́змам, ве́льмі патрыяты́чны
her eyes brimming with tears — е́йныя во́чы по́ўныя сьлёз
3.
v.t.
наліва́ць да ве́рху, ро́ўна зь беражка́мі
•
- brim over
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
world
[wɜ:rld]
n.
1) сьвет -у m.
to sail around the world — плы́сьці вако́л сьве́ту
2) сфэ́ра, галі́на дзе́йнасьці
the world of ideas — сьвет ідэ́яў
world of fashion — сьвет мо́ды
the animal (vegetable) world — жывёльны (расьлі́нны) сьвет
3) усе́ лю́дзі
The world knows it — Уве́сь сьвет гэ́та ве́дае; Усе́ лю́дзі гэ́та ве́даюць
4) сусьве́т -у m.
5) ма́са f., мно́ства n.
The rest did her a world of good — Адпачы́нак даў ёй ве́льмі шмат
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
starve[stɑ:v]v.
1. галада́ць, цярпе́ць го́лад; паміра́ць з го́ладу;
starve to death паміра́ць гало́днай сме́рцю
2. мары́ць го́ладам; мець недахо́п (чаго-н.)
3.infml (for) пра́гнуць, жада́ць, паміра́ць ад жада́ння;
The child is starving for affection. Дзіцяці не хапае пяшчоты.