яда́ ж.

1. (дзеянне) Éssen n -s;

падча́с яды während des Éssens, beim Éssen;

2. (ежа) Éssen n -s; Spéise f -, -n, Kost f -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

за́ціск м.

1. (дзеянне) Éinklemmen n -s; Zusámmenpressen n -s;

за́ціск дэта́лі ў ціскі́ Éinspannen des Wérkstücks [Teils] in den Schráubstock;

2. (прыгнечанне) Unterdrǘckung f -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ілюстра́цыя ж.

1. Illustratión f -, -en; Veránschaulichung f -, en (наглядны прыклад);

кні́га з ілюстра́цыямі illustríertes Buch;

2. (дзеянне) Illustríerung f -, Bebílderung f -; Veránschaulichung f -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

накле́йка ж.

1. (дзеянне) Ánleimen n -s; Áufkleben n -s;

2. (ярлык) Etikétt n -s, -e, Áufkleber m -s, -; Klébeschild n -(e)s, -er

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

расфарбо́ўка ж.

1. (дзеянне) Bemálung f -, Bemálen n -s; Färben n -s, Färbung f -;

2. (спалучэнне фарбаў) Färbung f -, -en, Fárbauftrag m (e)s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

пла́ўка ж.

1. (дзеянне) Schmélzen n -s, Schmélzung f -, -en;

2. (метал за адну плаўку) Ábstich m -(e)s, -e, Áusstoß m -es, -stöße

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

прагматы́зм

(англ. pragmatism, ад гр. pragma, -atos = дзеянне, практыка)

1) напрамак у філасофіі, які адмаўляе неабходнасць пазнання аб’ектыўных законаў і прызнае ісцінай толькі тое, што дае карысныя вынікі;

2) паводзіны, дзейнасць, прасякнутыя цвярозым, дакладным разлікам.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

радыка́л​1

(с.-лац. radicalis = карэнны, ад лац. radix = корань)

1) мат. знак √, які абазначае дзеянне здабывання кораня;

2) хім. устойлівая група атамаў у малекуле, якая пераходзіць без змен з аднаго хімічнага злучэння ў другое.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

эфе́кт

(лац. effectus = дзеянне)

1) вынік якога-н. дзеяння (напр. эканамічны э., э. лячэння);

2) моцнае ўражанне ад каго-н., чаго-н. (напр. зрабіць э.);

3) сродак стварэння моцнага ўражання (напр. светлавы э., шумавы э.).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

разбурэ́нне, ‑я, н.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. разбураць — разбурыць, дзеянне і стан паводле знач. дзеясл. разбурацца — разбурыцца.

2. Вынік гэтага дзеяння, пашкоджанне, прычыненае гэтым дзеяннем. [Мікалай:] — Цяпер вось амаль усю зіму жыў у [Маскве], але разбурэнняў ніякіх не бачыў. Усё на сваім месцы. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)