зімо́ўка ж.

1. (дзеянне) Überwínterung f -, Überwíntern n -s;

2. (месца) Wínterlager n -s, -; Wínterhütte f -, -n; Überwínterungsstation f -, -en, Polárstation f (станцыя)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

вы́кід м.

1. (дзеянне) Áuswurf m -(e)s, Áuswerfen n -s;

вы́кід шко́дных рэ́чываў Schádstoffemission f -;

2. (выкінутае) Áuswurf m -(e)s, -würfe

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

прако́л м.

1. (дзеянне) Dúrchstich m -(e)s, Dúrchstechen n -s;

2. (дзірка) Loch n -(e)s, Löcher; Stich m -(e)s, -e

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

абазначэ́нне н.

1. (дзеянне) Bezéichnen n -s; Kénnzeichnen n -s; Markíerung f -; Kénntlichmachung f - (знакамі);

2. (знак) Zéichen n -s, -; Bezéichnung f -, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

загарто́ўка ж.

1. (дзеянне) (Áb)härten n -s, Stählung f -;

2. (цвёрдасць сплаву) Härte f -, -n;

3. перан. (трываласць) Stándhaftigkeit f -, Wíderstandsfähigkeit f -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

заспакае́нне н.

1. (дзеянне) Berúhigung f -, Beschwíchtigung f -; Besänftigung f - (змякчэнне); Línderung f - (тс. болю);

для заспакае́ння zur Berúhigung;

2. (спакой) Rúhe f -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

згуртава́нне н.

1. (дзеянне) Zusámmenschluss m -es, -schlüsse; Veréinigung-, -en; Zusámmenfügen n -s;

2. (аб’яднанне) Veréinigung f -, -en; Veréin m -(e)s, -e

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

vorán=

аддз. дзеясл. прыстаўка, указвае: 1) на тое, што дзеянне адбываецца наперадзе якога-н. аб’екта: vorángehen* ісці́ на чале́

2) на рух уперад: voránkommen* ру́хацца напе́рад

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Úmbau m

1) -(e)s, -e перабудо́ва (дзеянне);

die Stadt war im Úmund Áusbau begríffen го́рад перабудо́ўваўся і пашыра́ўся

2) -(e)s, -ten перабудава́ны дом (будынак)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

люмінесцэ́нцыя

(ад лац. lumen, -inis = святло + суфікс -escent, які азначае слабае дзеянне)

свячэнне рэчываў (люмінафораў), якое ўзбуджаецца знешнімі крыніцамі энергіі і не з’яўляецца цеплавым выпрамяненнем; выступае ў разнавіднасцях радыелюмінесцэнцыя, хемілюмінесцэнцыя, электралюмінесцэнцыя і інш.; гл. таксама фасфарасцэнцыя, флюарэсцэнцыя.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)