ліхаду́мства, ‑а, н.

Жаданне ліха, зла каму‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

забры́ць сов., уст. (взять в солдаты) забри́ть;

◊ з. лоб — (каму) забри́ть лоб (кому)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пы́ха ж. высокоме́рие ср., спесь, кичли́вость, надме́нность;

збіць пы́ху — (каму) сба́вить спесь (кому)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

со́біць (каму) сов., безл., обл. угора́здить (кого);

со́біла яму́ прые́хаць — угора́здило его́ прие́хать

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

nickname

[ˈnɪkneɪm]

1.

n.

мяну́шка f.

2.

v.

дава́ць мяну́шку каму́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

notify

[ˈnoʊtəfaɪ]

v., -fied, -fying

паведамля́ць каго́, нака́зваць каму́, апавяшча́ць што

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Арля́нка ’гульня, у ходзе якой падкідваецца манета і выйграе той, каму манета выпадае гербам’ (БРС). Рус., укр. орлянка. Паралельна з інш. усходнеславянскімі мовамі ўтворана на базе значэння арол ’герб на манеце’ (першапачаткова з малюнкам арла).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

маха́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; незак.

1. чым. Рабіць узмахі, рухі ў паветры.

М. рукой каму-н.

2. чым. Трэсці чым-н., пагражаючы каму-н.

М. кулаком.

3. Хутка ісці, рухацца, шпарыць (разм.).

Прыйшлося м. пяць кіламетраў па дажджы.

|| аднакр. махну́ць, -ну́, -не́ш, -не́; -нём, -няце́, -ну́ць; -ні́.

|| наз. маха́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

гла́дзіць, -джу, -дзіш, -дзіць; гладзь; -джаны; незак.

1. каго-што. Лёгка, ласкава праводзіць рукой па чым-н.

Г. па галоўцы (таксама перан.: патураць каму-н.). Г. супраць шэрсці (таксама перан.: гаварыць ці рабіць каму-н. наперакор).

2. Тое, што і прасаваць¹.

|| зак. пагла́дзіць, -джу, -дзіш, -дзіць; -джаны.

|| наз. гла́джанне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

наказа́ць, -кажу́, -ка́жаш, -ка́жа; -кажы́; зак., каму і без дап.

1. Паведаміць каму-н. аб чым-н. праз каго-н.

Н. праз знаёмых.

2. Даць наказ, даручэнне.

Доктар наказаў сачыць за раненым.

3. Нагаварыць, сказаць многа чаго-н. (разм.).

Прабачце, наказаў вам немаведама колькі навін.

|| незак. нака́зваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)