illusion

[ɪˈlu:ʒən]

n.

1) ілю́зія f.

2) памылко́вае ўяўле́ньне

3) міра́ж -у́ m.; ма́ра f.

4) цюль (на вэ́люмы)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

phantom

[ˈfæntəm]

1.

n.

1) здань f., пры́від, фанто́м -а m.

2) ілю́зія f.

2.

adj.

1) пры́відны

2) уя́ўны, несапра́ўдны, ілюзо́рны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

deception

[dɪˈsepʃən]

n.

1) ашу́кваньне n., махлява́ньне n.

2) падма́н -у m.; зман, фальш -у m.; ілю́зія f.

3) ашука́нства, махля́рства n., хі́трасьць f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

złudzenie

złudzeni|e

н. ілюзія, падман;

~e optyczne (wzrokowe) — аптычны падман;

do ~а podobni — надзіва падобныя

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

delusion

[dɪˈlu:ʒən]

n.

1) зман -у m.; памы́лка f.

2) памылко́вая ду́мка, памылко́вы пагля́д

3) ілю́зія, галюцына́цыя f.

4) ма́нія f.

delusion of grandeur — ма́нія ве́лічы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

надзея, спадзяванне, вера, чаканне; спадзяванка, спадзяванак, спадзёўка (разм.); спадзеўкі (разм., мн.); стаўка, ілюзія (перан.)

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)

трызне́нне н.

1. (хворага) Fíeberwahn m -(e)s, Fíeberphantasie f -, -si¦en;

2. (галюцынацыя) Halluzinatión f -, -en, Sínnestäuschung f -, -en; Trúgbild n -(e)s, -er (ілюзія, фантом);

3. (мроі) Phantasíe f -, -í¦en, Tráumbild n -(e)s, -er, Traum m -(e)s, Träume

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Illusión f -, -en ілю́зія, падма́н пачу́ццяў;

sich ~en híngeben* аддава́цца ілю́зіям;

sich (D) ~en máchen (von D) це́шыць сябе́ ілю́зіямі (наконт чаго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ВЕДА́НТА (санскр., літар. канец ведаў),

рэлігійна-філасофская сістэма ў інд. філасофіі. Узнікла на аснове абагульнення каментарыяў да тэкстаў Ведаў (упанішад; гл. Веды) і часткова эпічных тэкстаў («Рамаяна», «Махабхарата», «Бхагавадгіта»). Уключае ўласна веданту, некаторыя вучэнні вішнуізму, шываізму, а таксама неаіндуізму. Асн. філас. катэгорыі веданты: брахман (касм. душа), атман (індывід. душа), пуруша (абстрактны духоўны пачатак), пракрыці (абстрактны матэрыяльны пачатак, прырода), артха (сэнс, значэнне), джняна (веды), авастха (псіхічны стан) і мая (ілюзія). Вышэйшая рэальнасць і прычына ўсяго існага — вечны Брахман. Мэтай быцця веданта лічыць «вызваленне», дасягненне адзінства з Богам шляхам поўнага адыходу ад рэальнасці і паглыблення ў чыстае мысленне.

Мяркуюць, што мудрэц Бадараян (каля 4—3 ст. да н.э.) сістэматызаваў вучэнні ў «Брахма-сутры» («Веданта-сутры»), што існавалі ў 7 ст. да н.э. Каментарыі да іх далі пачатак школам веданты — Шанкары, Рамануджы, Мадхвы, Валабхі, Німбаркі і інш., якія разыходзяцца ў поглядах на індывід. Я (джыву) і Брахман. Веданта значна паўплывала на індуізм. Прадстаўнікі неаведантызму 20 ст. Р.Тагор, С.Радхакрышнан і інш.

Літ.:

Чаттерджи С., Датта Д. Введение в индийскую философию: Пер. с англ. М., 1955;

Боги, брахманы, люди: Четыре тысячи лет индуизма: Пер. с чеш. М., 1969;

Костюченко В.С. Классическая веданта и неоведантизм. М., 1983.

А.В.Гурко.

т. 4, с. 55

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

зре́ние ср. зрок, род. зро́ку м.;

обма́н зре́ния падма́н (ілю́зія) зро́ку;

име́ть сла́бое зре́ние мець дрэ́нны зрок;

потеря́ть зре́ние стра́ціць зрок, асле́пнуць;

◊

по́ле зре́ния по́ле зро́ку;

то́чка зре́ния пункт по́гляду (гле́джання);

под угло́м зре́ния з пу́нкта по́гляду.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)