я́звачка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

Памянш. да язва (у 1 знач.); невялічкі нарыў, болька.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

морово́й маравы́;

морово́е пове́трие, морова́я я́зва марава́я по́шасць, чума́.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прабадны́ мед. durchbóhrend;

прабадна́я язва perforatíves [-v-] Geschwür

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

owrzodzenie

н. язва; нарыў

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ulcer

[ˈʌlsər]

n.

1) бо́лька f. (на це́ле); я́зва f.

stomach ulcer — я́зва стра́ўніка

2) Figur. баля́чка (душы́)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

gastric [ˈgæstrɪk] adj. med. стра́ўнікавы;

gastric juice стра́ўнікавы сок;

a gastric ulcer стра́ўнікавая я́зва

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

wrzód, ~odu

wrz|ód

м. нарыў, скула; язва;

~ód żołądka мед. язва страўніка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ІНФЕКЦЫ́ЙНЫЯ ХВАРО́БЫ ЖЫВЁЛ,

хваробы, якія выклікаюцца мікраарганізмамі і вірусамі. эвалюцыйна прыстасаванымі да паразітавання ў арганізме жывёлы. Характарызуюцца наяўнасцю спецыфічнага ўзбуджальніка, цыклічнасцю развіцця, здольнасцю перадавацца ад захварэлай жывёлы здаровай і пры адпаведных умовах выклікаць эпізаотыі і панзаотыі. Наносяць эканам. страты сельскай гаспадарцы. Узбуджальнікі І.х.ж. пранікаюць у арганізм праз органы дыхання, стрававальны тракт, слізістыя абалонкі, скуру і інш. Хваробы падзяляюць на агульныя для некалькіх відаў жывёл (сібірская язва, туберкулёз, яшчур і інш.) і ўласцівыя асобным відам (напр., брадзот авечак, інфекцыйная анемія коней, лейкоз птушак, мыт коней, чума свіней і інш.). Некаторыя І.х.ж. перадаюцца чалавеку (бруцэлёз, сап, сібірская язва, туберкулёз і інш.). Пры падазрэнні на інфекц. хваробу жывёл ізалююць і аказваюць лячэбную дапамогу.

т. 7, с. 293

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

бо́лька, ‑і, ДМ ‑льцы; Р мн. ‑лек; ж.

Разм. Гнойная або запалёная ранка; язва, струп. [Васілька:] — Вы, дзядзя, ёдам памажаце больку, тады яна і загоіцца. Лынькоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Mágengeschwür n -s, -e мед. я́зва стра́ўніка

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)