uproarious laughter — го́ласны, гу́чны і нястры́мны сьмех
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
браву́рны, ‑ая, ‑ае.
Шумны, бадзёры, прыўзняты (пра музыку). Бравурная мелодыя не то марша, не то факстрота ўскалыхнула ўсіх.Лынькоў.
[Ад фр. bravoure — храбрасць, мужнасць.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
hállenda зво́нкі, шу́мны; які́ гучы́ць
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
riotous[ˈraɪətəs]adj.fml
1. мяце́жны
2. бу́рны; шумлі́вы, шу́мны; бязла́дны
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
браву́рны
(фр. bravoure = храбрасць)
шумны, бадзёры, ажыўлены (напр. б. марш).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
resounding[rɪˈzaʊndɪŋ]adj.
1. : resounding successшу́мны по́спех
2. рэзана́нсны (пра гук)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
hilarious
[hɪˈleriəs]
adj.
1) ве́льмі сьме́шны
2) шу́мны, ве́льмі вясёлы (пра кампа́нію)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Д,
пятая літара бел. і некаторых інш.слав. алфавітаў. Паходзіць з кірыліцкай Д («дабро»), што ўзнікла на аснове грэка-візант. устаўнай Δ («дэльта»), У старабел. графіцы абазначала гукі «д», «д’», «дз’» («вода», «день», «людзи»), мела таксама лічбавае значэнне «чатыры». У 16 ст. акрамя рукапіснай набыла друкаваную форму. У сучаснай бел. мове абазначае шумны звонкі выбухны пярэднеязычны гук «д» («дарога», «дуброва»), а перад глухімі зычнымі і на канцы слоў — парны да яго па звонкасці-глухасці гук «т» («кладка», «сад»). Уваходзіць у склад дыграфаў «дж» («ураджай») і «дз» («дзіва»).
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Й,
адзінаццатая літара беларускага і некаторых інш.слав. алфавітаў. Паходзіць з кірыліцкай Н («іжэ»), утворанай на аснове грэка-візант. устаўнай Η («эта») шляхам далучэння дыякрытычнага знака. У старабел. пісьменстве ўжывалася з канца 16 ст. (у рус. з 1735). Абазначала гук «й» пераважна ў друкаваных кнігах («добродейство», «Зизаний», «тайна», «хитрый»), У рукапісах 17 ст. ўжывалася радзей, паралельна з паерыкам (s); «уйти» — уsти», «сеймъ» — «сеsмъ». Лічбавага значэння не мела. У сучаснай бел. мове абазначае санорна-шумны мяккі шчылінны сярэднеязычны зычны гук «й» пасля галосных («гай», «май», «сейбіт»).