choir [ˈkwaɪə] n. хор (асабліва царкоўны ці на канцэртах)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

по́стрыг, ‑у, м.

Царкоўны абрад прыняцця манаства, які суправаджаецца падстрыганнем валасоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пама́занне, -я, н. (уст.).

Царкоўны абрад, які заключаўся ў крыжападобным мазанні ялеем (мірам) у знак благаславення (пры хрышчэнні, узвядзенні на царства, у духоўны сан і інш.).

П. на царства.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Філарэт,

праваслаўны царкоўны дзеяч Беларусі.

т. 16, с. 385

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

каплі́ца, -ы, мн. -ы, -ліц, ж.

Невялікі царкоўны або касцельны будынак з абраза́мі без алтара; малельня.

|| памянш. каплі́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.

|| прым. каплі́чны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

канфесіяна́льны, ‑ая, ‑ае.

Уст. Царкоўны, звязаны з веравызнаннем. Канфесіянальная літаратура. Канфесіянальныя школы.

[Лац. confessionalis.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сабо́раванне, ‑я, н.

Царкоўны абрад — памазанне ялеем цела цяжкахворага або паміраючага чалавека.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ecclesiastic(al) [ɪˌkli:ziˈæstɪk(l)] adj. царко́ўны; духо́ўны;

ecclesiastic music царко́ўная му́зыка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

kírchlich a царко́ўны, касце́льны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verger [ˈvɜ:dʒə] n.

1. царко́ўны слу́жка

2. но́счык жазла́(у працэсіях)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)