Прыжы́ліць, прыжы́ліваць ’прыгнятаць, уціскаць; настойваць зрабіць што-небудзь звыш моцы’ (Нас.). Да жы́ліць ’прымушаць; гвалтоўна патрабаваць, выцягваць’, зваротнае жы́ліцца (гл.), якія працягваюць прасл. *žiliti (sę) ’напружваць жылы’ → ’натужвацца’ < *žila, гл. жы́ла.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

уціска́нне ср.

1. вжима́ние, вда́вливание, вти́скивание;

2. вти́скивание;

3. ужима́ние; увя́зывание;

1-3 см. уціска́ць I 1-3

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

нево́лить несов., разг.

1. няво́ліць, прыняво́льваць; (принуждать) прымуша́ць;

2. (притеснять) прыгнята́ць, уціска́ць; (порабощать) заняво́льваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

wtłaczać

незак.

1. уціскаць, уціскваць; упіхваць;

2. нагнятаць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

oppress [əˈpres] v.

1. прыгнята́ць, уціска́ць;

oppress the weak прыгнята́ць сла́бых

2. гнясці́, прыгнята́ць;

be oppressed by/with smth. быць прыгне́чаным чым-н.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

persecute [ˈpɜ:sɪkju:t] v.

1. прасле́даваць, гнаць; цкава́ць; уціска́ць;

Actors complained of being persecuted by the press. Акцёры скардзіліся на ўціск прэсы.

2. дакуча́ць, назаля́ць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

oppress

[əˈpres]

v.

1) уціска́ць, прыгнята́ць каго́; зьдзе́квацца з каго́

2) гнясьці́, прыгнята́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

persecute

[ˈpɜ:rsɪkju:t]

v.

1) перасьле́даваць; уціска́ць, прыгнята́ць

2) кара́ць (за рэлі́гію)

3) дакуча́ць, назаля́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

uciskać

незак.

1. прыгнятаць, уціскаць;

2. ціснуць (пра абутак, адзенне)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Стужа́ць 1 ‘зрабіцца цвёрдым, тугім’ (ТС, Сцяцко Сл., Скарбы), сту́гнуты ‘зацвердзяваць, чарсцвець’ (Вярэн.), стужі́ты ‘трошкі зацвярдзець, падшэрхнуць’ (Сл. Брэс.). Да тугі (гл.).

Стужа́ць 2 ‘турбаваць частымі напамінкамі або просьбамі’ (Нас.), ст.-бел. стужати ‘прыгнятаць, уціскаць’ (Альтбаўэр). Параўн. укр. стужа́ти ‘турбаваць, мучыць’. Да туга (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)