restless [ˈrestləs] adj.

1. неспако́йны, неўтаймава́ны;

The audience was getting restless. Гледачы сталі праяўляць нецярплівасць.

2. неспако́йны, трыво́жны;

a restless night бяссо́нная ноч;

a restless eye трыво́жны по́зірк

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

kríbblig, kríbbelig a разм. нерво́вы, неспако́йны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

troubled [ˈtrʌbld] adj. неспако́йны, трыво́жны;

a troubled look заклапо́чаны вы́гляд;

We live in troubled times. Мы жывем у неспакойны час.

♦

fish in troubled waters лаві́ць ры́бу ў каламу́тнай вадзе́

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

unquiet [ˌʌnˈkwaɪət] adj. lit. неспако́йны, трыво́жны; устрыво́жаны;

very unquiet days ве́льмі трыво́жныя дні

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

трево́жный трыво́жны; (неспокойный) неспако́йны;

трево́жный сигна́л трыво́жны сігна́л;

трево́жные изве́стия трыво́жныя ве́сткі.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

discontented

[,dɪskənˈtentəd]

adj.

незадаво́лены; неспако́йны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

unquiet

[ʌnˈkwaɪət]

adj.

неспако́йны; устурбава́ны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

бу́рны, -ая, -ае.

1. Неспакойны, навальнічны, з бурамі.

Б. дзень.

Б. акіян.

2. Які бурліць, парыўны.

Бурныя рэкі.

3. Які моцна праяўляецца; хвалюючы, гарачы.

Бурнае захапленне.

4. Які імкліва праходзіць або развіваецца.

Б. рост заводаў.

|| наз. бу́рнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

бунта́р, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м.

1. Удзельнік бунту¹.

2. перан. Неспакойны чалавек, які пратэстуе супраць чаго-н., заклікае да рашучых дзеянняў, да перавароту ў чым-н.

|| ж. бунта́рка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак.

|| прым. бунта́рскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

сму́тны, -ая, -ае.

1. гл. смута (у 1 знач.).

2. Які адчувае смутак; маркотны, сумны (пра чалавека).

Смутная дзяўчына.

Смутныя вочы (выражаюць смутак, бязрадасныя).

3. Невыразны, няпэўны (разм.).

Смутныя намёкі.

4. Трывожны, неспакойны, мяцежны.

Смутныя часы.

|| наз. сму́тнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)