му́сіць

(ст.-польск. musić, ад с.в.-ням. müesen)

1) быць абавязаным або прымушаным зрабіць што-н.;

2) мабыць, магчыма (у форме пабочнага слова).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

seemingly [ˈsi:mɪŋli] adv. віда́ць, як віда́ць; ма́быць; му́сіць;

They were seemingly unaware of thе decision. Яны, відаць, не ведалі пра рашэнне.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

парке́ціна, ‑ы, ж.

Разм. Асобная дошчачка паркету. Нехта раз-пораз паскрыпвае паркецінамі, мабыць, пераступае з нагі на нагу. Кулакоўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

vermútlich

1. a магчы́мы, мажлі́вы, мярку́емы

2. adv магчы́ма, ма́быць, му́сіць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

На́буць ’мабыць’ (ТС). Гл. ма́быць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

аднако́лерны, ‑ая, ‑ае.

Афарбаваны ў адзін колер; аднаго колеру; аднатонны. [Неба] нейкае непрыхільнае, мабыць, таму, што чысцюткае, аднаколернае — густа-блакітнае. Марціновіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пэ́ўна,

1. Прысл. да пэўны.

2. у знач. пабочн. Мабыць, мусіць, відаць. Марынка сэрцам адчувае, Што, пэўна, лішнія яны. Колас.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

брэ́нкаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Разм. Тое, што і брынкаць. [Антон:] — Мабыць, дзіўна гэта тут, каб старшыня ды на мандаліне брэнкаў? Савіцкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ви́димо

1. нареч. прыме́тна, разг. прыкме́тна, я́ўна, ба́чна;

2. вводн. сл. віда́ць, ма́быць, му́сіць, пэ́ўна, напэ́ўна.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

eventuéll [-vεn-]

1. a

1) магчы́мы

2) выпадко́вы

2. adv пры наго́дзе; ма́быць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)