Памянш.дакапа; невялікая капа. На полі ветла, самавіта У рад стаялі копкі жыта, Так аздабляючы загоны.Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
kopa
kop|a
ж.
1.капа;
~a siana — капа сена;
2.капа (60 штук);
~a ogórków — капа агуркоў;
~ę lat! разм. колькі год!
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
kapa
ж. пакрывала, покрыва; капа
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
bedspread
[ˈbedspred]
n.
пакрыва́ла на ло́жак, ка́паf.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Héuhaufenm -s, - капа́ се́на
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ко́пкаIж. (действие) ко́пка
ко́пкаIIж., уменьш. копёнка; см.капа́ I
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Ако́пак ’месца, дзе стаяла капа сена’ (КЭС, лаг.) да капа (гл.). Параўн. словаўтварэнне з абабак.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
капе́шка, ‑і, ДМ ‑шцы; Рмн. ‑шак; ж.
Абл.Капа 1. Каля ног дзяўчынкі паднялася мяккая капешка, на якую так захацелася сесці з падскокам.Гарбук.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Падка́пак ’клабук’ (Нас., Гарэц., Др.-Падб.). Укр.підкапок ’клабук, чапец’, рус.зах.капа, κάηκα, капочка ’шапка, фуражка’. Ст.-рус.*капа, накапка ’жаночае пакрывала на галаву ў выглядзе вэлюма’ (канец XV ст.). Далей гл. капа.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Прыко́пак ’малая ўкладка сена на сенажаці’ (нясвіж., ЛА, 2), пріко́пык ’невялікая капа, складзеная асобна або каля вялікай капы ці стога’ (Юрч., Мат. Маг.). Да капа́ (гл.).