снягу́рачка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

1. У народных казках — дзяўчына з снегу.

2. толькі мн. (снягу́рачкі, ‑чак). Канькі з моцна закругленымі насамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фігу́рны, -ая, -ае.

1. гл. фігура.

2. Які мае складаную форму, мае ўзор.

Фігурная рамка.

3. Які выконваецца з фігурамі (у 2 знач.) або прызначаны для такога выканання.

Фігурнае плаванне.

Фігурнае катанне на каньках.

Фігурныя канькі.

4. Які мае прыгожую фігуру (разм.).

Фігурная дзяўчына.

|| наз. фігу́рнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ice-skate

[ˈaɪsskeɪt]

1.

n.

канёк канька́ m., pl. канькі́

2.

v.t.

ко́ўзацца на канька́х

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Norwéger m -s, -

1) нарве́жац

2) pl нарве́жскія канькі́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

шаргата́ць, ‑гачу, ‑гочаш, ‑гоча; незак.

Разм. Тое, што і шаргацець. Тым часам на полі пачалася гульня. Шаргатаў лёд. Звінелі канькі. Стукаліся клюшкі. Няхай. Цяпер на ветры шаргаталі сухім лісцем маладыя дрэўцы. Мыслівец.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

канёк¹, канька́, мн. канькі́, канько́ў, м.

1. гл. конь.

2. Месца сыходжання нахіленых плоскасцей двухсхільнага даху, вільчык страхі.

3. Разное ўпрыгожанне ў выглядзе конскай галавы на канцы падоўжнага бруса, што ўтварае верхні край страхі.

Разны к. упрыгожвае дах.

4. перан. Любімая тэма размовы, любімы занятак каго-н.

Чытанне вершаў было яго каньком.

Акардэон — мой к.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

канёк ​1, канька, м.

1. Памянш.-ласк. да конь (у 1 знач.).

2. Разное ўпрыгожанне страхі, пераважна ў выглядзе конскай галавы. «Канькі» — гэта разныя ўпрыгожанні верхняй часткі франтона [«шчыта»] пры двухскатным даху. «Беларусь».

3. Востры верхні край, грэбень страхі. Новы чырвоненькі пеўнік на каньку хаты вось-вось збіраўся кукарэкнуць на ўвесь голас. Краўчанка.

4. перан. Любімая тэма размовы, любімы занятак каго‑н. [Вярноў] горача расказваў Ніне пра новыя творы маладнякоўцаў. Літаратурнае жыццё было яго каньком. Лобан. — Скрыпка і флейта — от на чым я выязджаў. Гэта мой канёк. Чорны.

канёк ​2,

гл. канькі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

канёк м.

1. памянш. Pférdchen n -s, -;

канёк-гарбуно́к фалькл. das Záuberpferdchen;

2. (на даху) First m -(e)s, -e, Dáchgrat m -(e)s, -e;

3. (для катання на лёдзе) Schlítt¦schuh m -(e)s, -e (часцей ужываецца pl);

бегавы́я канькі́ Schnéll(lauf)schlitt¦schuhe pl;

фігу́рныя канькі́ Kúnstlaufschlitt¦schuhe pl;

ро́лікавыя канькі́ Róllschuhe pl;

бег на канька́х Éislauf f -(e)s;

ката́цца на канька́х Schlítt¦schuh láufen*;

надзе́ць канькі́ die Schlítt¦schuhe ánschnallen;

зняць канькі́ die Schlítt¦schuhe ábschnallen;

4. перан. Stéckenpferd n -(e)s, -e, Hobby [´hɔbi] n -s, -s;

◊

се́сці на свайго́ канька́ sein Stéckenpferd réiten*; auf sein Líeblingsthema zu spréchen kómmen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

пабялі́цца, ‑бялюся, ‑белішся, ‑беліцца; зак.

1. Пакрыць сабе твар бяліламі.

2. Стаць, зрабіцца белым у выніку спецыяльнай апрацоўкі. Сцены добра пабяліліся. // Пакрыцца чым‑н. белым. Пабяліліся кусты, пабяліліся масты, пабяліліся пянькі, прытупіліся канькі. Шушкевіч. Гімнасцёрка пабеліцца потам салёным, губы высушыць горкая смага... Гаўрусёў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ро́лікавы Róll(en)-;

ро́лікавыя канькі́ Róllschuh m -(e)s, -e;

ро́лікавы падшы́пнік тэх. Róllenlager n -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)