За́дздзя ’ззаду’ (Сл. паўн.-зах.). Дыял. утварэнне ад кораня слова зад: *jьz/sъ + zadija (zadije ў р. скл.) > ззадздзя > задздзя.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Gesäß n -es, -e

1) зад, сяда́лішча

2) сядзе́нне (крэсла)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Steiß m -es, -e за́д(ніца) (у жывёл); анат. я́гадзіца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

tyłek

м.

1. разм. задніца; зад;

2. заднік (частка абутку)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Прыгу́знік ’палюбоўнік’ (Пятк. 2). Прыставачна-суфіксальнае ўтварэнне метафарычнага характару ад гуз у значэнні ’зад, задняе месца’ (Гарэц.), параўн. гуз 1; гл. таксама ЕСУМ, 1, 614 (гуза́).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Сапутэ́рня ’мажная жанчына’ (лаг., Сл. ПЗБ). З польск. sempiterna ’зад, ягадзіцы’, якое з школьнага жаргону; паходзіць ад лац. sempiternus ’што ёсць заўсёды’. Аб польск. слове гл. Брукнер, 484.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Паза́дкі ’адходы, астаткі пры малацьбе або сеянні’ (ТСБМ, Нас., Янк. 2, Інстр. I), поза́док ’тс’ (ТС), ’астаткі ад вадкай ежы на дне’ (Вешт. дыс.). Рус. поза́дки ’тс’. Да зад (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

cervix

[ˈsɜ:rvɪks]

n., pl. -vixes or -vices

1) паты́ліца f., зад шы́і

2) шы́йка f. (ма́ткі)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

падкі́нуцца сов.

1. подпры́гнуть;

задо́к во́за высо́ка ~нуўся на калдо́біне — зад теле́ги высоко́ подпры́гнул на колдо́бине;

2. разг. (о болезни) прики́нуться

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

posterior

[pɑ:ˈstɪriər]

1.

adj.

1) за́дні

2) пазьне́йшы, насту́пны

2.

n., informal (often in pl.)

я́гадзіцы pl., зад -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)