Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
glaze2[gleɪz]v.
1. устаўля́ць шкло, шкліць
2. глазурава́ць;
glazed clay pots паліва́ны гліня́ны по́суд
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
glinianka
ж.
1.гліняны кар’ер;
2. гліняная пасудзіна
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
ware[weə]n.
1. вы́раб; тава́р;
brown wareгліня́ны по́суд;
Dutch ware фая́нс
2.pl.waresdated тава́ры на про́даж
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
айнахо́я
(ад гр. oinos = віно + cheo = лью)
старажытнагрэчаскі гліняны або металічны збан для віна.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Ляня́ха ’міска’ (шчуч., Сцяшк. Сл.). Відаць, да ⁺гліняха (< глі́на). Параўн. гродз.гліня́к ’гліняны гаршчок’ (Сл. ПЗБ).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ВАЛЬДЫ́ВІЯ (Valdivia),
археалагічная культура рыбаловаў і збіральнікаў 3-га — 1-й пал. 2-га тыс. да н.э. на цэнтр. узбярэжжы Эквадора. Адна з самых стараж. культур Новага Свету. Магчыма, яе носьбітам было вядома прымітыўнае земляробства. Выяўлены багата арнаментаваны гліняны посуд і статуэткі жанчын, каменныя нажы, разцы, скрабкі, зерняцёркі, клінападобныя сякеркі, рыбалоўныя кручкі з ракавін, касцяныя шылы і інш.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ДЖЭЙТУ́Н,
рэшткі стараж. паселішча земляробаў і жывёлаводаў у Сярэдняй Азіі (5-е тыс. да н.э.), за 30 км на Пн ад Ашгабата (Туркменістан). Паселішча складалася з невял. глінабітных аднапакаёвых домікаў. Знойдзена зерне пшаніцы і ячменю, косці дзікіх і свойскіх жывёл, прылады працы з крэменю і косці, гліняны посуд, размаляваны простым геам. узорам, каменныя і гліняныя фігуркі жывёл.