Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Talkshow[Talk-Show]
['tɔ:kʃou]f -, -s тэлеперада́ча, у яко́й вяду́чы вядзе́ прагра́му ў размо́ўным сты́лі
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ІГУ́МЕН (ад грэч. hēgumenos літар.вядучы),
настаяцель правасл. манастыра (у жаночых — ігумення). У старажытнасці — настаяцель кожнага манастыра; паводле палажэння 1764 у Рас. імперыі — толькі манастыра 3-га класа. І. буйнейшых манастыроў (пасля 1764 манастыроў 1-га і 2-га класаў) маюць тытул архімандрыт. Тытул І. можа надавацца настаяцелю храма, калі ён манах.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Moderátorm -s, -tóren
1) муз. мадэра́тар
2) тэл.вяду́чы перада́ч
3) тэх. запаво́льнік
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
master of ceremonies
1) вяду́чы прагра́мы; цырымо́нійма́йстар -ра m.
2) канфэрансье́m.& f., indecl.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
leading[ˈli:dɪŋ]adj.
1.вяду́чы, кіру́ючы, перадавы́;
a leading industrial nation вяду́чая/перадава́я індустрыя́льная краі́на
2. асно́ўны, гало́ўны;
a/the leading part гало́ўная ро́ля (у фільме, п’есе)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
КАРЫФЕ́Й (ад грэч. koryphaios правадыр, кіраўнік),
1) у старажытна-грэчаскай трагедыі кіраўнік хору, яго найб. кваліфікаваны ўдзельнік. Выконваў меладэкламацыйныя рэчытатывы, вёў дыялогі з гал. героямі.
2) Вядучы танцоўшчык (танцоўшчыца) кардэбалета, які выступае ў першай лініі і выконвае асобныя невял. танцы. У сучаснай балетнай тэрміналогіі выкарыстоўваецца рэдка.
3) У пераносным сэнсе — выдатны дзеяч у якой-н. галіне ведаў, звычайна ў навуцы ці мастацтве.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ЛІ ТАН, Сі Гу (1050 — каля 1130),
кітайскі жывапісец. Вядучы дзеяч акадэмій жывапісу ў Кайфыне і Ханчжоў. Творчасці характэрны пераход ад суровых манахромных ландшафтаў, поўных эпічнай велічы, да сціплых лірычных вясковых пейзажаў са сцэнамі нар. побыту. Працаваў таксама ў гіст. і быт. жанрах. Сярод твораў: «Храм каля ракі ў летнюю пару», «Вячэрні зыб на восеньскай рацэ», «Вясковы лекар» і інш.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
anchorman
[ˈæŋkərmæn]
n., pl. -men
1) удзе́льнік апо́шняга эта́пу эстафэ́ты
2) Radio, TV. каардына́тар, вяду́чы перада́чы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ДУЭ́Т (італьян. duetto ад лац. duo два),
1) ансамбль з двух выканаўцаў.
2) Вакальная п’еса для двух галасоў з інстр. суправаджэннем. Часта сустракаецца ў оперы, араторыі, кантаце; у аперэце — вядучы від вак. ансамбля; існуе і як самаст. жанр камернай вак. музыкі.
3) Інстр. п’еса для двух выканаўцаў, а таксама для двух вядучых інстр. галасоў з суправаджэннем. Д. часта называюць і п’есы для аднаго фп. ў 4 рукі.