бязлю́дны безлю́дный; необита́емый;

~ная ву́ліца — безлю́дная у́лица;

б. дом — необита́емый (безлю́дный) дом

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

лю́дны лю́дный, бо́йкий;

л. го́рад — лю́дный го́род;

~ная ву́ліца — лю́дная (бо́йкая) у́лица

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

verkéhrsarm:

éine ~e Stráße ці́хая ву́ліца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

◎ Ко́ліца ’аколіца, вуліца’ (Бяльк., Мат. Маг.). Да аколіца (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

магістра́льны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да магістралі; галоўны, асноўны. Магістральная шаша. Магістральная вуліца. Магістральны напрамак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сяміпавярхо́вы, ‑ая, ‑ае.

У сем паверхаў. Вуліца гэта была забудавана новымі дамамі, стаялі нават сяміпавярховыя. Чыгрынаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тупіко́вы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны, з’яўляецца тупіком (у 1, 2 знач.). Тупіковая вуліца. Тупіковая станцыя.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

страка́цець, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ее; незак.

1. Вылучацца сваёй стракатасцю; пярэсціцца.

Удалечыні стракацее асенні лес.

2. чым або ад чаго. Быць стракатым ад чаго-н.

Луг стракацеў рамонкамі і смолкай.

2. Станавіцца стракатым.

Вуліца стракацела сцягамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

АВЕНЮ́ (франц. avenue),

шырокая вуліца, звычайна абсаджаная дрэвамі. Назва прынята ў Францыі, Вялікабрытаніі, ЗША і некаторых інш. краінах.

т. 1, с. 61

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Ave., Av. AmE (пісьмовае скар. на адрасе ад Avenue) авеню́, ву́ліца

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)