áchtsam a ува́жлівы, асцяро́жны, пі́льны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

stealthy [ˈstelθi] adj. патае́мны, та́йны, скры́ты;

stealthy footsteps кро́кі крадко́м;

stealthy whisper(s) асцяро́жны шэпт

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

аба́члівы

1. (асцярожны) vórsichtig;

2. (уважлівы) úmsichtig;

3. (клапатлівы) behútsam

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

беражо́ны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад берагчы.

2. у знач. наз. беражо́ны, ‑ага, м. Які беражэ сябе, асцярожны, клапатлівы. Беражонага і бог беражэ. Прыказка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

празме́рна, прысл.

Занадта, залішне. Быў.. [Канькоў] у новым гарнітуры, чыста паголены, празмерна ўзбуджаны і вясёлы. Асіпенка. Лясны жыхар, каб не пажыць бяды, Як правіла, празмерна асцярожны. Корбан.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

чу́йны, -ая, -ае (разм.).

1. Які звяртае на ўсё пільную ўвагу; здольны востра чуць, тонка адчуваць.

Дзеці былі пад чуйным наглядам маці.

Чуйнае вуха.

2. Які востра перажывае што-н., рэагуе на што-н.

Ч. да чужога гора.

3. Асцярожны; насцярожаны.

Чуйныя крокі.

4. Неглыбокі, чуткі.

Ч. сон.

Чуйная дрымота.

|| наз. чу́йнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

calculating [ˈkælkjəleɪtɪŋ] adj.

1. лічы́льны, падліко́вы;

a calculating machine лічы́льная машы́на

2. асцяро́жны

3. кары́слівы, карысталюбі́вы, карысталю́бны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

прыці́склівы, ‑ая, ‑ае.

Абл. Які пазбягае выдаткаў; скупы. — Хіба мала ўсялякай брыды цягаецца яшчэ па лесе апрача сваіх, — заўважыў мнагазначна Кастусь Верамейчык, чалавек прыцісклівы, спрытны і на словы асцярожны. Крапіва.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

heedful [ˈhi:dfl] adj. (of) які́ прымае (што-н.) да ўва́гі, асцяро́жны, аба́члівы, пі́льны;

heedful of advice ува́жны да пара́ды

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

пава́дка, ‑і, ДМ ‑дцы; Р мн. ‑дак; ж.

Манера паводзіць сябе; звычка. Воўчая павадка. □ Па сваіх павадках зубр асцярожны, але не баязлівы. Прырода Беларусі. Ведаў [хлопчык Антусёк] птушак і звяроў Галасы й павадкі. Гілевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)