наліўны́, -а́я, -о́е.

1. Які прыстасаваны для перавозкі вадкіх грузаў без тары.

Наліўное судна.

2. Які прыводзіцца ў рух вадою, што падае зверху (спец.).

Наліўное вадзяное кола.

3. Поўны сокаў, спелы (пра плады).

Наліўныя яблыкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

бі́мсы, ‑аў; адз. бімс, ‑а, м.

Папярочныя бэлькі ў корпусе судна, якія злучаюць яго бакі і падтрымліваюць палубу.

[Англ. beams.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кітаба́за, ‑ы, ж.

Марское судна, прызначанае для прыёму і перапрацоўкі кітовых туш і абслугоўвання кітабойных суднаў; кітабойная база.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

камп’ю́тэрны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да камп’ютэра. Камп’ютэрная сістэма. // Які дзейнічае, функцыяніруе з дапамогай камп’ютэра. Камп’ютэрнае судна.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дры́фтэр, ‑а, м.

Марское рыбапрамысловае судна, аснашчанае плывучай сеткай, здольнай захопліваць за плаўнікі рыб, якія да яе дакранаюцца.

[Англ. і гал. drifter ад drift — дрэйф.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

па́руснасць, ‑і, ж.

Спец.

1. Сукупнасць усіх парусоў судна. Сістэма паруснасці.

2. Велічыня паверхні, на якую дзейнічае вецер.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пераасна́сціць, ‑нашчу, ‑насціш, ‑насціць; зак., што.

Аснасціць па-новаму; пераабсталяваць. Перааснасціць судна. Перааснасціць лабараторыю. Перааснасціць армію новай тэхнікай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

плашко́ўт, ‑а, М ‑коўце, м.

Пласкадоннае бяспалубнае несамаходнае судна для перавозкі грузаў ўнутры порта, для наводкі плывучых мастоў.

[Ад гал. plaatschuit.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

та́нкерны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да танкера; з’яўляецца танкерам. Танкернае судна. // Які складаецца з танкераў. Танкерны флот.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фелю́га, ‑і, ДМ ‑люзе, ж.

Невялікае паруснае бяспалубнае прамысловае судна на Міжземным, Чорным, Азоўскім і Каспійскім морах.

[Іт. feluca ад араб. фулука — лодка.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)