Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
dean
[di:n]
n.
1) дэка́н -а m. (кале́джу, унівэрсытэ́ту або́ факультэ́ту)
2) дэка́н -а m., настая́цель царквы́
3) найстарэ́йшы ся́бра клю́бу або́ гру́пы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
irritative
[ˈɪrɪtətɪv]
adj.
1) даку́члівы; дражлі́вы
2) Med. спалу́чаны з або́ вы́кліканы раздра́жненьнем
an irritative fever — гара́чка вы́кліканая раздра́жненьнем або́ спалу́чаная з раздра́жненьнем
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
strong-arm
[ˈstrɔŋɑ:rm]1.
adj., informal
які́ ўжыва́е сі́лу або́ гва́лт, сілавы́
strong-arm methods — сілавы́я мэ́тады
2.
v.t.
ужыва́ць сі́лу або́ гва́лт
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
misplace
[,mɪsˈpleɪs]
v.t.
кла́сьці не на ме́сца; гавары́ць або́ рабі́ць што-н. не да ме́сца або́ не ў пару́
misplaced confidence — незаслу́жаны даве́р
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
uncover
[ʌnˈkʌvər]1.
v.t.
1) здыма́ць по́крыўку, адкрыва́ць
2) выяўля́ць, рабі́ць вядо́мым
3) здыма́ць капялю́ш або́ ша́пку
2.
v.i.
прыўзьніма́ць капялю́ш або́ ша́пку
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ко́ла, -а, мн. -ы, -аў, н.
1. Вобад (суцэльны або са спіцамі), які круціцца на восі і забяспечвае рух сродкаў перамяшчэння (калёс, аўтамашын і пад.або механізмаў).
К. да тачкі.
Рулявое к.
Махавое к.
2. Пра ўсё, што мае форму круга або кальца.
К. каўбасы.
3.перан. Пералік, аб’ём чаго-н.
К. вобразаў у рамане.
К. нявырашаных пытанняў.
4.перан., чаго. Галіна, сфера якой-н. дзейнасці.
К. дзейнасці.
К. агульных інтарэсаў.
5.перан., каго. Група людзей, аб’яднаных чым-н. агульным.
К. гледачоў тэатра.
К. сяброў.
6. звычайна мн., перан., кагоабоякія. Грамадскія, прафесійныя групоўкі людзей.
Колы беларускай інтэлігенцыі.
Навуковыя колы.
◊
Ні ў кола ні ў мяла (разм., неадабр.) — пра няўмелага, няздатнага чалавека.
Пятае кола ў возе — пра што-н. лішняе, зусім непатрэбнае.
|| памянш.ко́лца, -а, мн. -ы, -аў, н. (да 1 і 2 знач.).
|| прым.ко́лавы, -ая, -ае.
К. след.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пузы́р, ‑а, м.
1. Напоўнены паветрам або газам шарык, які ўтвараецца ў вадкасці або ў вадкай масе. Пузыры ў шкле. Пузыры ў цвеце. □ На месцы.. [варонак] б’е з-пад нізу вада,.. бугрыцца і так жа раптам знікае, пакінуўшы на паверхні празрыстыя пузыры, якія ледзь паспяваюць за быстрынёй.Лынькоў.
2. Балючае ўздуцце скуры (ад апёку, трэння і пад.), пустое або напоўненае вадкасцю; пухір. Далоні, нацёртыя тронкам, зачырванеліся, на іх выскачылі вадзяныя пузыры.Васілевіч.
3. Мяшок, шар у целе жывёлы або чалавека, які звычайна змяшчае ў сабе якую‑н. вадкасць. Мачавы пузыр. Плавальны пузыр. Жоўцевы пузыр.
4. Гумавы мяшок, напоўнены лёдам, халоднай або гарачай вадой, які прымяняецца з лекавымі мэтамі. Люба ўсміхнулася зноў-такі з іроніяй і паправіла пузыр з лёдам на галаве хворага.Шамякін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)