Á bwehrmaßnahmef е́ ра барацьбы́ (супраць каго-н. , з чым-н.
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ко́ нтра
(лац. contra = супраць )
нацягнутыя адносіны паміж кім-н. ; узаемная незадаволенасць, раздражнёнасць.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
панцёр
(фр. ponte)
той, хто робіць стаўку супраць банка ў картачнай гульні.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Насу́ праць ’наперакор; напроціў’ (Растарг. , ТСБМ , Сл. ПЗБ ), насупро́ ць ’тс’ (Др. , ТСБМ ), насу́ проця ’тс’ (Нас. , Бяльк. ). Гл. су́ праць супроць .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Супраціў ’процідзеянне, змаганне’ (PC , 1999, 2, 83). Адваротны дэрыват ад супраціўленне ’тс’, да супрацівіцца ’пярэчыць, працівіцца’, гл. супраць
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
інтры́ га ж. в разн. знач. и́ га;
ве́ сці ~гі су́ праць каго́ -не́ будзь — вести́ интри́ ги про́ тив кого́ -л.;
у гэ́ тым рама́ не заблы́ таная і. — в э́ том рома́ не запу́ танная интри́ га
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
абура́ цца , ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.
Незак. да абурыцца. Пісар чытаў і разам з князем абураўся супраць кадэтаў, сурова хмурыўся і сярдзіта ківаў галавою. Колас . [Валя] хоць маўчыць, але слухае ўсё ўважліва, убірае сэрцам і ўсё больш абураецца ўчынкамі «камітэтчыкаў». Мележ .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
супрацьпаста́ віць , ‑стаўлю, ‑ставіш, ‑ставіць; зак. , каго-што каму-чаму .
1. Супаставіць з кім‑, чым‑н., указаўшы на розніцу, процілегласць прыкмет аднаго і другога. Супрацьпаставіць мастацтва навуцы.
2. Накіраваць супраць каго‑, чаго‑н. Супрацьпаставіць сілу сіле. Супрацьпаставіць сябе калектыву.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
антыбіётыкі
(ад гр. супраць + bios = жыццё)
рэчывы біялагічнага паходжання, здольныя падаўляць жыццядзейнасць хваробатворных мікраарганізмаў.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
хвалява́ цца , -лю́ юся, -лю́ ешся, -лю́ ецца; -лю́ йся; незак.
1. (1 і 2 ас. звычайна не ўжыв. ). Быць у хваляванні (у 1 знач. ).
Мора хвалюецца.
2. перан. знач. ), знаходзіцца ў трывожным стане.
Х. перад экзаменамі.
3. (1 і 2 ас. звычайна не ўжыв. ), перан. супраць чаго-н. , масавую незадаволенасць чым-н.
Натоўп хваляваўся.
|| зак. усхвалява́ цца , -лю́ юся, -лю́ ешся, -лю́ ецца; -лю́ йся.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)