Капэ́лія, капэля ’гурт, вялікая кампанія (неадабральна)’ (Бяльк., Бір. Дзярж.). Першапачаткова ’група музыкантаў’ (параўн. капэля) з польск.kapela ў тым жа значэнні ад ранейшага ’група музыкантаў, якая выступала ў капліцы’ (Слаўскі, 2, 52–53). Польск.kapela, ням.Kapelle, с.-лац.caplela (гл. капэля).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
драві́ды, ‑аў; адз. дравід, ‑а, М ‑дзе, м.
Група народаў паўднёвай Індыі, блізкіх па мове і культуры.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дэлега́цыя, ‑і, ж.
Група дэлегатаў ад якой‑н. арганізацыі, калектыву, дзяржавы. Сустрэць дэлегацыю. Дэлегацыя рабочых. Замежная дэлегацыя.
[Лац. delegatio.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сінта́гма, ‑ы, ж.
У мовазнаўстве — інтанацыйная і рытмічна арганізаваная група слоў (частка выказвання) з адносна закончаным сэнсам.
[Ад грэч. syntagma — нешта аб’яднанае.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сульфаніламі́ды, ‑аў; адз. сульфаніламід, ‑у, М ‑дзе, м.
Група лекавых рэчываў, якія аслабляюць дзеянне хваробатворных бактэрый; сульфаміды.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ку́дра Невялікі лясок, група дрэў, якія стаяць асобна (Стаўбц.).
□ ур. Кудра Стаўбц.
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
КАРАВА́Н (перс.),
1) група ўючных жывёл, якія перавозяць грузы ў пустыні, стэпе; доўгая чарада аднародных істот ці прадметаў, якія рухаюцца ў адным напрамку.
2) Групатрансп. суднаў, якія ідуць (ці стаяць) адно за адным або выконваюць агульную задачу; група несамаходных суднаў (напр., баржаў) або плытоў, якія ідуць адно за адным на буксіры.