цішэ́ць still [ruhig] wérden, sich berúhigen; náchlassen* vi, sich légen (пра вецер, боль)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

паўно́чна-захо́дні nórdwestlich; Nórdwest-;

паўно́чна-захо́дні ве́цер Nórdwestwind m -(e)s, -e

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Бура́н ’моцны вецер; надвор’е, калі дзьме вецер і ідзе снег’ (БРС, Інстр. I). Рус. бура́н, укр. бура́н. Запазычанне з цюрк. моў (тур., тат. buran ’мяцеліца, пурга’). Праабражэнскі, 1, 53; Фасмер, 1, 243–244; Дзмітрыеў, Тюрк. эл., 22; Шанскі, 1, Б, 229; Рудніцкі, 258; Локач, 29. Паводле Шанскага, там жа, бел., укр. бура́н запазычаны непасрэдна з рус. мовы.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

scud [skʌd] v. lit. не́сціся, імклі́ва ру́хацца; бе́гчы, ляце́ць;

A ship is scudding before the breeze. Вецер гоніць карабель.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Распаро́шыць ’пусціць на вецер; растраціць’ (Варл.), параўн. ст.-бел. роспоро́шꙋет (1616 г., Карскі, 1, 441). Да порах 1 (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

трохба́льны в разн. знач. трёхба́лльный;

т. ве́цер — трёхба́лльный ве́тер;

~ная сістэ́ма ацэ́нак — трёхба́лльная систе́ма оце́нок

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́шастаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Разм. Выпусціць, выдзьмуць; выстудзіць. Вышастаў вецер цяпло з хаты.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бады́ліна, ‑ы, ж.

Сцябліна аднагадовай расліны. У высахлых бадылінах кіяшніку шастае зімовы халодны вецер. Навуменка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бура́нны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да бурану. Буранны вецер. // З частымі буранамі. Буранная зіма.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ветра...

Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «вецер», напрыклад: ветрасілавы, ветраўстойлівы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)