Verbum

ábstehen* vi (h, s)

1) быць на адле́гласці

2) тырча́ць (пра вушы)

3) адсто́йвацца (пра вадкасць)

4) адмаўля́цца (ад чаго-н.)

áufführen

1. vt

1) будава́ць, ста́віць

2) ста́віць (на сцэне)

2) прыво́дзіць, цытава́ць

2. ~, sich паво́дзіць сябе́;

sich höflich ~ быць ве́тлівым [даліка́тным]

áuslangen vi

1) хапа́ць, быць дастатко́вым;

das Geld langt nicht aus гро́шай не хапа́е

2) (nach D) замахну́цца (на каго-н.)

áuslösen

1. vt

1) выкліка́ць; змуша́ць; быць прычы́най

2) расчапля́ць, размыка́ць

3) выкупля́ць, вызваля́ць (пры дапамозе выкупу)

2. ~, sich узня́цца, вы́бухнуць

Band III n -(e)s, -e уст. су́вязь, по́вязь; ако́вы;

◊

áußer Rand und ~ sein быць не ў сабе́, не по́мнячы сябе́

betrágen*

1. vt склада́ць; быць ро́ўным (чаму-н.)

2. ~, sich паво́дзіць сябе́ (gegen A – як-н. у адносінах да каго-н.)

Brénnpunkt m -(e)s, -e

1) фіз. фо́кус

2) цэнтр ува́гі; «гара́чая кро́пка»;

im ~ des Interésses stéhen* быць у цэ́нтры ўва́гі

dánkbar

1. a удзя́чны;

j-m für etw. (A) ~ sein быць удзя́чным каму́-н. за што-н.

2. adv з удзя́чнасцю

erháben a

1) узвы́шаны, ве́лічны, высакаро́дны;

über etw. ~ sein быць вышэ́й чаго́-н.

2) вы́пуклы, рэлье́фны;

ein ~er Geist выда́тны ро́зум