абмундзірава́нне н.

1. канц. Bekléidung f -, Úniform f -, -en;

атрыма́ць но́вае абмундзірава́нне neu éingekleidet wérden;

2. (дзеянне) Éinkleidung f -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

закругле́нне н.

1. (дзеянне) Ábrundung f -, -en;

2. (лінія) Rúndung f -, -en; Bíegung f -, -en, Kúrve [-və] f -, -n (паварот)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

зано́с м.

1. (дзеянне) Rútschen n -s, Schléudern n -s;

2. (адлажэнне) Verwéhung f -, -en;

сне́жны зано́с Schnéeverwehung f

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

суперпазі́цыя

(ад супер- + пазіцыя)

1) мат. падстаноўка функцый у функцыю або зменных велічынь у функцыю;

2) накладанне дзвюх фізічных велічынь, іх аб’яднанае дзеянне, калі яны ўзаемна не ўплываюць адна на адну.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

выдыха́нне ​1, ‑я, н.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. выдыхаць ​1 — выдыхнуць.

2. Тое, што і выдых.

выдыха́нне ​2, ‑я, н.

Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. выдыхаць ​2 — выдахнуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

запуска́нне ​1, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. запускаць ​1 — запусціць ​1 (у 1–6 знач.).

запуска́нне ​2, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. запускаць ​2 — запусціць ​2 (у 4 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ло́панне ​1, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. лопаць ​1 — лопнуць ​1.

ло́панне ​2, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. лопаць ​2 — лопнуць ​2, а таксама гукі гэтага дзеяння.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перахо́ўванне ​1, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. перахоўваць ​1 — перахаваць ​1 (у 1, 2 знач.).

перахо́ўванне ​2, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. перахоўваць ​2 — перахаваць ​2 (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

раздвае́нне, ‑я, н.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. раздвойваць — раздвоіць; дзеянне і стан паводле знач. дзеясл. раздвойвацца — раздвоіцца.

2. Што-небудзь раздвоенае, раздвоеная частка чаго‑н. Капыты з раздваеннем.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

чаргава́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. чаргаваць і стан паводле знач. дзеясл. чаргавацца. Рух, дзеянне ў апавяданні перадаецца амаль выключна зменай, чаргаваннем настрояў героя і развіццём думкі. Каваленка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)