хаджэ́нне ср. хожде́ние;
◊ х. ў наро́д — хожде́ние в наро́д;
х. па му́ках — хожде́ние по му́кам;
мець х. — име́ть хожде́ние
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
шэ́лег м., уст. полу́шка ж.;
◊ не мець ні ~га — не име́ть ни полу́шки;
ні на ш. — ни на грош
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
изоби́лие ср. бага́цце, -цця ср., даста́так, -тку м.;
изоби́лие проду́ктов бага́цце праду́ктаў;
прийти́ к изоби́лию прыйсці́ к даста́тку;
наступи́ло изоби́лие прыйшло́ бага́цце;
име́ть всего́ в изоби́лии мець ва ўсім даста́так, мець усяго́ ў даста́тку, мець усяго́ ў вялі́кай ко́лькасці;
у нас в изоби́лии расту́т лека́рственные тра́вы у нас у вялі́кай ко́лькасці расту́ць ле́кавыя тра́вы;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Дачыне́нне ’дачыненне’ (БРС). Магчыма, паланізм. Параўн. польск. mieć do czynienia ’мець справу’ (з кімсьці).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
alibi [ˈæləbaɪ] n.
1. а́лібі;
have an alibi мець а́лібі
2. infml адгаво́рка; апраўда́нне
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
choice1 [tʃɔɪs] n.
1. вы́бар
2. альтэрнаты́ва;
have no choice не мець вы́бару
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
success [səkˈses] n. по́спех, уда́ча;
be a success мець по́спех;
achieve success дамагчы́ся по́спеху
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
unkempt [ˌʌnˈkempt] adj. недагле́джаны; непрычаса́ны;
unkempt hair раскудла́чаныя валасы́;
look unkempt мець неаха́йны вы́гляд
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ка́рак, ‑рка, м.
Разм. Задняя частка шыі ў жывёлы і чалавека. Аграмадны, мускулісты, з высокім гарбатым каркам,.. [зубр] стаяў нібы абліты з бронзы. Краўчанка.
•••
Браць (узяць) за карак гл. браць.
Гнаць у карак гл. гнаць.
Гнуць карак гл. гнуць.
Даць па карку гл. даць.
Мець галаву (на карку) гл. мець.
Сесці на карак каму гл. сесці.
Стаяць над каркам гл. стаяць.
Сядзець на карку у каго гл. сядзець.
кара́к,
гл. каракі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ГО́РНЫЯ ВО́ЙСКІ,
спецыяльныя агульнавайсковыя, артыл., інж. і інш. часці і злучэнні, прызначаныя для вядзення дзеянняў у горнай мясцовасці. У некат. арміях горныя войскі наз. альпійскімі (Францыя, Італія), горнапяхотнымі (ФРГ і інш.), горнастралковымі (СССР да сярэдзіны 1950-х г.). Камплектуюцца пераважна з жыхароў горных раёнаў; забяспечваюцца спец. абмундзіраваннем і амуніцыяй; пяхота горных войскаў можа мець палегчанае ўзбраенне, артыл. часці — горную артылерыю і мінамёты палегчанай канструкцыі, прыстасаваныя для руху ў гарах на ўючных жывёлах і інш.
т. 5, с. 365
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)