пату́піць, -уплю́, -у́піш, -у́піць; -у́плены; зак., што.

Зрабіць тупым, ступіць усё, многае.

П. нажы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Прыбядзі́ць (прыбедзі́ць) ’зрабіць кепскае; прынесці гора, бяду; зрабіць няшчасным, збедніць’ (ПСл; ТС). Да бе́дны, бяда́ (гл.). Параўн. укр. дыял. при́бідок ’у дадатак да бяды, дадатковая бяда’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

poczynić

зак. зрабіць;

poczynić zakupy — зрабіць пакупкі;

poczynić spustoszenia — спустошыць;

poczynić postępy — зрабіць поспехі; дабіцца поспехаў;

poczynić kroki — зрабіць захады

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

досади́ть​II сов. (причинить досаду) зрабі́ць пры́красць (непрые́мнасць); дадзе́ць; (донять) дапячы́.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́лазка ж., в разн. знач. вы́лазка;

зрабі́ць ~ку — воен. сде́лать вы́лазку;

лы́жная в. — лы́жная вы́лазка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

льга в знач. сказ. мо́жно; возмо́жно; позволи́тельно;

ці льга гэ́та зрабі́ць? — мо́жно ли э́то сде́лать?

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Прыспасо́біць ’працаю нарыхтоўваць запас’; перан. ’зрабіць каму-небудзь што-небудзь дрэннае’ (Нас.), ’набыць; прыдбаць, прыстарацца’ (Бяльк.). Параўн. укр. приспособи́тися ’зрабіцца дагодлівым’, рус. приспосо́бить ’прыстасаваць, зрабіць прыдатным для чаго-небудзь’, польск. przysposobić, чэш. přizpůsobiti, славац. prisposobiť ’прыстасаваць, зрабіць прыдатным да чаго-небудзь’. Гл. спасо́біць. Гл. таксама Яшкін, Бел.-пол. ізал., 156.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

crime [kraɪm] n. злачы́нства; ліхадзе́йства;

commit a crime зрабі́ць/здзе́йсніць злачы́нства

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

тры́лер

(ад англ. trill = хваляванне)

кніга, радыё- або тэлеперадача, кінафільм, мэта якіх зрабіць эфект моцнага хвалявання, страху.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

тынкава́ць

(польск. tynkować, ад с.-в.-ням. tünchen)

пакрываць сцены або столь тынкам, каб зрабіць паверхню гладкай.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)