менструацыя з болямі ў нізе жывата, галавы, ірвотай, слабасцю, стратай прытомнасці, сэрцабіеннем сэрцабіццем, паніжэннем або стратай працаздольнасці.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
рэ́жучы (востры, рэзкі) scharf, schéidend;
рэ́жучы інструме́нттэх. Schéidwerkzeug n -(e)s, -e;
рэ́жучы боль schnéidender [stéchender] Schmerz
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
gnawing
[ˈnɔɪŋ]1.
n.
1) грызе́ньне, разьяда́ньне, падто́чваньне n.
2) больf. (у жываце́); загры́за -ы f., паку́ты сумле́ньня
2.
adj.
1) які́ грызе́, разьяда́е, падто́чвае
2) даку́члівы (пра боль)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
спрача́льнік, ‑а, м.
Той, хто спрачаецца, хто любіць спрачацца. [Шаблюк] здольны разблытаць самыя спрэчныя пытанні, толькі з яго думкай могуць згадзіцца непрымірымыя спрачальнікі.Шамякін.Перамагаючы гэты боль,.. Васіль Пятровіч зірнуў на спрачальнікаў.Карпаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фанто́мны, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да фантома.
2.Спец. Уяўны, несапраўдны.
3.Спец. Штучна створаны, папярэдне не прадугледжаны. Фантомная схема ўключэння.
•••
Фантомны боль — адчуванне болю ў неіснуючых пасля ампутацыі канечнасцях.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Тру́днасць ‘цяжкасць’ (Нас., Некр. і Байк., Сл. ПЗБ, Ян.), ‘турботы’ (Ласт.), ‘моцны боль’ (Хромчанка, Паўн.-маст. гав.), трудно́сць (trudność) ‘боль (балесць)’ (Варл.), тру́дносць ‘цяжкасць’ (ТС), тру́дност’ ‘цяжкасць, намаганне, клопат’, трудно́сті ‘перашкоды’ (Вруб.), ст.-бел.трудность ‘цяжкасць; перашкода’ (ГСБМ): многа труднасци зададуц (Кітаб Луцкевіча). Адзначана ўкр.тру́дність ‘цяжкасць’, рус.тру́дность ‘тс’ — апошняе разглядаецца як пранікненне ў шэрагу слоў, што ўзніклі ў “литературном языке юго-западной Руси” (Суффикс. словообр., 134), магчыма, пад польскім уплывам, бо найбольш шырока назоўнікі на ‑ость прадстаўлены ў перакладных аповясцях «История о Атыле» і інш. (там жа, 138). Гл. трудны.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Жаль, жа́ласлівы, жа́ласны, жа́ласць, жа́ліцца, жа́льба і іншыя вытворныя (ТСБМ). Рус.жаль ’шкада’, укр.жаль ’жаль’, польск.żal, чэш.žal, славац.žial, в.-луж.žel, н.-луж.žal, балг., макед.жал ’тс’, серб.-харв.жа̏о ’шкада’, славен.žàl ’шкада, жаль’. Ст.-слав.жаль ’шкада’. Літ.gėlà ’боль; жаль’, ням.Qual ’мука’, арм.keł ’нарыў’. Прасл.*žalь утворана з асновай на *‑ь (< *ĭ) на базе і.-е. кораня *guel‑ ’калоць, боль, мука, смерць’ (Покарны, 1, 470–471) Фасмер, 2, 34–35 (дзе і іншая літ-pa); Скок, 3, 671. Гл. яшчэ жалець.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
soothe
[su:ð]
v.t.
1) супако́йваць, суцяша́ць; суніма́ць (ад пла́чу)
2) аблягча́ць, залаго́джваць (боль)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
headache
[ˈhedeɪk]
n.
1) галаўны́боль
2) informal вялі́кі кло́пат, згрызо́та, непрые́мнасьць f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
tranquilize
[ˈtrænkwəlaɪz]1.
v.t.
1) супако́йваць
2) супако́йваць, суніма́ць (боль)
2.
v.i.
супако́йвацца
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)