ілжэ... і лжэ...

Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню словам: «несапраўдны», «непраўдзівы», «ілжывы», напрыклад: ілжэвучоны, ілжэпрарок.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

perjured

[ˈpɜ:rdʒərd]

adj.

вінава́ты ў прыся́гапарушэ́ньні; фальшы́вы; ілжы́вы

a perjured witness — ілжы́вы сьве́дка

perjured evidence — ілжы́вае сьве́дчаньне

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

zakłamany

ілжывы; фальшывы; хлуслівы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

erlógen a ілжы́вы; хлуслі́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

lügenhaft a ілжы́вы, хлуслі́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

lügnerisch a ілжы́вы, хлуслі́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verlógen a ілжы́вы, хлуслі́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

брахлі́вы, ‑ая, ‑ае.

Разм.

1. Які любіць брахаць. Брахлівы сабака.

2. Які любіць хлусіць, маніць; ілжывы.

3. Балбатлівы, гаваркі. Брахлівы чалавек.

4. Які нагадвае сабачы брэх. Брахлівы гоман.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

betrügerisch a падма́нлівы; ілжы́вы, хлуслі́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

untruthful

[ʌnˈtru:Өfəl]

adj.

1) хлусьлі́вы, ілжы́вы

2) нязго́дны з пра́ўдай (паведамле́ньне)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)