stoup[stu:p]n.eccl.ча́ша са свято́ю вадо́ю (пры ўваходзе ў царкву)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Húmpenm -s, - ке́ліх, ча́ша
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
czasza
ж.чаша, чара
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
brimmer
[ˈbrɪmər]
n.
по́ўная ча́ша, по́ўны ку́бак
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Та́ца ’паднос’ (Некр. і Байк.), ’хлебніца’ (Сцяшк. Сл.), тац ’паднос’ (Шпіл.), ст.-бел.таца ’кубак, чаша’ (Ст.-бел. лексікон). Праз польск.taca ’від плоскага начыння’, ’чаша, чарка, міска’ (з XVI ст.) запазычана з ням.Tatze ’паднос’, што, у сваю чаргу, з італ.tazza ’шклянка’ < араб.ṭasa ’шклянка, міса’ (Борысь, 625), апошняе выводзяць з перс.täšt ’чаша, сподак’ (ЕСУМ, 5, 529).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
КРА́ТЭР (ад грэч. kratēr вял.чаша) вулканічны, чаша- ці лейкападобнае паглыбленне на вяршыні ці схіле вулканічнага конуса (гл.Вулкан) дыяметрам ад дзесяткаў метраў да некалькіх кіламетраў і глыб. ад некалькіх да соцень метраў. На яго дне адно або некалькі жаролаў, праз якія на паверхню з магматычнага ачага па вывадным канале паступаюць лава і інш. вулканічныя прадукты. Дно бывае запоўнена лававым возерам або другасным вулканічным конусам.
Кратэр з выявамі кентаўрамахіі і амазонамахіі. 2-я чвэрць 5 ст. да н.э.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
сцыфісто́ма
(ад гр. skyphos = чаша + stoma = рот)
паліпоідная стадыя сцыфамедуз.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
ке́ліх
(польск. kielich, ад с.-в.-ням. kelch)
вялікая чарка, чаша.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Апано́ўка ’скаварада, патэльня’ (Сцяшк., Сцяц.), апано́ў (слуц., Карскі, Мат., IV, 8). Ст.-рус.паны, пановъ, панъвъ ’тс’ паница, опаница, панъвица ’чаша, блюда’, ст.-слав.паницачаша’, укр.пановка, панівка, панва, панова ’скаварада’, чэш.panev, польск.panwia, луж.panoj, panej ’тс’. Старажытнае запазычанне з ст.-в.-ням.pfanna, лац.panna, гл. Кіпарскі, Gemeinslav., 153. Беларуская суфіксацыя ‑к‑a і прыстаўное а‑. Супрун, Веснік БДУ, 1971, 3, 73.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ГІПАКО́ТЫЛЬ (ад гіпа... + грэч. kotylē паглыбленне, чаша),
падсемядольнае калена, самы ніжні ўчастак сцябла праростка насеннай расліны перад семядольным вузлом. Унізе пераўтвараецца ў корань і часта мае анатамічную будову з прыкметамі сцябла і кораня. У некат. раслін даўжыня гіпакотыля малая і ён увесь застаецца ў глебе (семядолі не выносяцца на паверхню; напр. у дуба, гароху).
