Трэ́нер ‘спецыяліст, які кіруе трэніроўкай’ (ТСБМ). Праз польскую ці рускую мову з англ.trainer ‘трэнер, інструктар, дрэсіроўшчык’. Аналагічна: трэ́нінг ‘трэніроўка’ (ТСБМ), трэнава́нне ‘тс’ (Некр. і Байк.), трэнава́ць ‘праводзіць трэніроўкі’ (Некр. і Байк.) і трэнірава́ць ‘навучаючы каго-небудзь, праводзіць сістэматычныя практыкаванні па чым-небудзь’ (ТСБМ), ‘тармазіць (плыт)’ (шальч., Сл. ПЗБ); параўн. да апошняга англ.train ‘шэраг, ланцуг, гуж’, ‘чарада’. Сюды ж трэніроўка ‘навучанне маладога сабакі да палявання’ (Сцяшк.). Гл. Брукнер, 576; ЕСУМ, 5, 629; Арол, 4, 98.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
трэна́ж
(ад англ. train = выхоўваць, навучаць)
трэніроўка, а таксама комплекс практыкаванняў для трэніроўкі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Schwímmtraining[-'trε:-]і[-'tre:-]n -s, -s трэніро́ўка па пла́ванні
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
трэ́нінг
(англ. training)
трэніроўка, а таксама выкананне спецыяльнага трэніровачнага рэжыму (напр. т. плыўцоў, т. коней).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
аўтатрэ́нінг
(англ. autotraining, ад auto = сама- + training = трэніроўка)
аўтагеннаятрэніроўка, комплекс метадаў уздзеяння на ўласны фізічны і псіхічны стан; саматрэніроўка.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
exercise1[ˈeksəsaɪz]n.
1. практыкава́нне
2.трэніро́ўка; зара́дка;
take exercise рабі́ць зара́дку, фізі́чныя практыкава́нні
3.pl.mil.exercises мане́ўры, вучэ́нні
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
practice1[ˈpræktɪs]n.
1. пра́ктыка (у розных знач.);
put into practice ажыццяўля́ць, здзяйсня́ць
2.трэніро́ўка;
basketball practice баскетбо́льная трэніро́ўка
3. прывы́чка; звы́чай;
it is standard/common practice гэ́та станда́ртная/звыча́йная працэду́ра
♦
be/get out of practice не мець пра́ктыкі (у чым-н.);
in practice на пра́ктыцы
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
шэ́йпінг
(англ. shaping)
1) наданне пэўнай формы, фасону;
2) трэніроўка на трэнажорах у аздараўленчых мэтах і для паляпшэння фігуры.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
адна з сістэм адзінаборстваў без зброі (практыка псіхафізічнага трэнінгу): аснова кэмпо; частка сістэмы ушу. Сфарміравалася ў Кітаі каля 960—1200. Дала пачатак яп. сістэмам джыу-джыцу і каратэ. У ЗША культывуецца з 1940-х г., у Еўропе — з сярэдзіны 1950-х г. Адметныя рысы стылю — псіхічны трэнінг, загартоўванне цела, развіццё скорасна-сілавых якасцей. Папулярызатар і распаўсюджвальнік К.-ф. — Б.Лі (ЗША).